หลังด่าหลี่เป่ากั๋วจบ จางหรงอิงก็หันไปทางหลี่เป่าจวินอีก “แล้วแกอีกคน แกมันตัวไร้ประโยชน์ นอกจากก่อเรื่องแล้วทำอะไรเป็นบ้าง? แกเองก็คิดว่าน้องสาวแกอยู่บ้าน...”
หลี่เป่าจวินรีบพูด “ผมไม่ได้คิดแบบนั้นครับแม่ ผมชอบเป่าฝ่งจะตาย ผมไม่ใช่คนไร้หัวใจแบบนั้นนะครับ”
จางหรงอิงหันไปมองหลี่เป่าห่าย “แก...”
ยังไม่ทันพูดจบ หลี่เป่าห่ายก็หันไปทางถังหงเหมย “พี่สะใภ้ ช่วงนี้ฝีมือก่อเรื่องของพี่พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ ทั้งบ้านยังไม่มีใครพูดอะไรสักคำ แต่พี่กลับมีเรื่องจะพูดเสียแล้ว เป่าฝ่งบ้านผมไปทำอะไรให้พี่หรือไง? พ่อแม่ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย เรื่องแต่งงานของเป่าฝ่งบ้านผมถึงตาพี่มาออกความเห็นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
พอตอกกลับพี่สะใภ้เสร็จ หลี่เป่าห่ายก็เงยหน้ามองจางหรงอิงอย่างประจบประแจง
จางหรงอิงแค่นเสียง ไม่ได้หันไปเล่นงานเขา กลับหันไปพูดกับหลี่เป่าฝ่งว่า “เรื่องงานก็ไม่จำเป็นต้องมองแต่หน่วยงานกับโรงงานพวกนั้น ตอนนี้เศรษฐกิจเปิดแล้ว ถ้าว่างก็ลองไปดูตามร้านรวงบนถนนสิว่าที่ไหนรับคนบ้าง”
“แถวถนนทงหมิงมีร้านเปิดตั้งหลายร้าน ทั้งร้านเสื้อผ้า ร้านรองเท้า แล้วยังมีร้านอาหารด้วย...”
หลี่เป่ากั๋วไม่เห็นด้วย “แม่ นั่นมันงานของคนทำกิจการส่วนตัวนะครับ”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างไม่คิดปิดบัง
ในค่านิยมของสังคมสมัยนั้น มีเพียงงานในโรงงานหรือหน่วยงานที่ได้เป็น “ข้าวหม้อเหล็ก” เท่านั้น ถึงจะถูกมองว่าเป็นงานมั่นคงมีหน้ามีตา ได้รับการยอมรับและความเคารพจากสังคม