เย่หงหลิงมองเซินอีเฟย เห็นว่าเขาหน้าตาหล่อเหลาเข้าตาอยู่ไม่น้อย นางจึงตัดสินใจลองดู ไม่แน่ว่าเขาอาจเป็น “ของดี” ที่หาได้ยากก็เป็นได้
นางปล่อยมือ ลุกขึ้นยืน มองเซินอีเฟยที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น
“เจ้าทาสรับใช้ตัวน้อย เมื่อครู่เจ้าแอบมองอยู่ข้างนอก คงคิดเรื่องนี้มานานแล้วสินะ?”
“มะ...ไม่ใช่!” เซินอีเฟยรีบส่ายหน้า “ข้าแค่มาส่งยา เป็น...เป็นเพราะศิษย์พี่ไม่ได้ปิดประตูต่างหาก”
“ไม่ปิดประตูแล้วเจ้าก็กล้ามองหรือ? รู้หรือไม่ว่าแอบมองศิษย์สายในร่วมบำเพ็ญเพียร มีโทษถึงตาย?”
“ข้า...”
“ช่างเถอะ” เย่หงหลิงโบกมือ “เห็นแล้วก็เห็นไป ลุกขึ้น ถอดเสื้อผ้าเสีย”
เซินอีเฟยชะงัก “ตอนนี้หรือ? ถอดเสื้อผ้า?”
เย่หงหลิงเตะขาเขาเบา ๆ “เร็วเข้า ข้ายังต้องรีบไปจัดการเรื่องหลังความตายของคนผู้นั้น”
เซินอีเฟยลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างยังสั่นระริก
เขารู้ว่าตนกำลังเดิมพัน เดิมพันว่าสตรีผู้นี้จะไม่เก็บเกี่ยวเขาจนหมดสิ้นในคราวเดียว หากชนะก็จะรอดชีวิต หากแพ้...อย่างไรก็ต้องตายอยู่แล้ว สู้เสี่ยงดูสักครั้งยังดีกว่า
เขาปลดเข็มขัด ถอดเสื้อตัวนอก ตามด้วยเสื้อตัวใน ท้ายที่สุดก็ยืนเปลือยท่อนบนอยู่ตรงหน้าเย่หงหลิง
เย่หงหลิงกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาวนสำรวจร่างกายรอบหนึ่ง จากนั้นก็ยื่นมือมาตบอกเขาเบา ๆ แล้วบีบแขนดู
“พื้นฐานร่างกายไม่เลว ดีกว่าพวกไร้ประโยชน์ที่เอาแต่นั่งสมาธิทั้งวันเสียอีก ในห้องหลอมยาเจ้าทำงานอะไร?”
“ผ่าฟืน ก่อไฟขอรับ”
“มิน่าเล่า” เย่หงหลิงพยักหน้า “ผ่าฟืนก่อไฟทุกวัน ย่อมฝึกจนมีเรี่ยวแรงได้จริง ๆ แต่มีแค่แรงอย่างเดียวก็ไร้ประโยชน์ การร่วมบำเพ็ญเพียรต้องอาศัยการหมุนเวียนลมปราณ เจ้าเคยเรียนเคล็ดวิชาบำเพ็ญหรือไม่?”
“มะ...ไม่เคยขอรับ”
“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าต้องถ่ายทอดหยวนหยางอย่างไร?”
เซินอีเฟยส่ายหน้าอีกครั้ง
เย่หงหลิงหัวเราะ ร่างงามสั่นไหวราวกิ่งดอกไม้ต้องลม ผ้าบางใต้ร่างเผยผิวขาวผ่องวูบวาบจนเซินอีเฟยตาพร่า
“เจ้าไม่รู้อะไรสักอย่าง ยังกล้าบอกว่าตัวเองเป็นยอดฝีมือด้านการร่วมบำเพ็ญเพียรหรือ?”
“ข้า...ข้า...” เซินอีเฟยไม่รู้จะพูดอะไรดี ยอดฝีมือด้านการร่วมบำเพ็ญเพียรอะไรกัน เขาแค่พูดส่งเดช จะไปรู้เรื่องการร่วมบำเพ็ญเพียรได้อย่างไร
“พอแล้ว อย่ามัวแต่ข้า...ข้า...อยู่เลย” เย่หงหลิงกลั้นเสียงหัวเราะ “เห็นแก่ทุนเดิมของเจ้า พี่สาวคนนี้จะสอนให้ว่าเจ้าต้องทำอย่างไร”
นางก้มลงเก็บเม็ดยาจี๋เล่อสามเม็ดจากพื้น วางไว้บนฝ่ามือแล้วยื่นให้เขา
“กินเสีย”
เซินอีเฟยมองเม็ดยาสีแดงสดสามเม็ดนั้น แล้วกลืนน้ำลาย
เม็ดยาจี๋เล่อเป็นผลิตภัณฑ์ชั้นเยี่ยมของห้องหลอมยา มีไว้สำหรับศิษย์สายในที่ร่วมบำเพ็ญเพียรโดยเฉพาะ เพียงเม็ดเดียวก็ทำให้เลือดลมพลุ่งพล่าน หากกินเข้าไปสามเม็ด...ร่างจะระเบิดหรือไม่? เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดผลอย่างไร
“กินสิ” เย่หงหลิงเร่ง “ไม่กินแล้วจะเริ่มได้อย่างไร?”
“ศิษย์พี่ ไม่กิน ข้าก็ทำได้...”
“หึ ความมั่นใจเกินไปจะทำให้เจ้าตายได้ รีบกิน!”
เห็นเย่หงหลิงเริ่มขุ่นเคือง เซินอีเฟยจึงจำใจรับเม็ดยามา หลับตาลงแล้วกลืนทั้งหมดเข้าปาก
เม็ดยาละลายทันทีที่เข้าปาก กลายเป็นกระแสร้อนสายหนึ่งไหลผ่านลำคอลงไป ไม่นานกระแสร้อนก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เขารู้สึกเหมือนมีไฟลุกขึ้นในท้องน้อย เผาจนปากแห้งคอผาก ภาพเบื้องหน้าก็เริ่มพร่าเลือน
ในสายตาของเขา เย่หงหลิงดูขาวผ่องวูบวาบยิ่งขึ้น ผ้าบางบนกายราวกับหายไป เหลือเพียงร่างขาวโพลนที่แกว่งไกวอยู่ตรงหน้า
“ศิษย์พี่...ข้า...”
“อย่าเพิ่งรีบร้อน รอให้ฤทธิ์ยากระจายทั่ว เลือดลมไหลไปรวมกันหมดเสียก่อน ถึงจะเรียกว่าดี ตอนนี้เจ้านั่งลงก่อน ข้าจะสอนวิธีเดินลมปราณ”
เย่หงหลิงกดไหล่เซินอีเฟยให้นั่งลงบนพื้น ส่วนนางก็นั่งขัดสมาธิลงตรงหน้าเขา
ทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน เซินอีเฟยสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเย่หงหลิง ในลมหายใจอุ่นร้อนนั้นมีกลิ่นหอมหวานจาง ๆ
“มองตาข้า แล้วหายใจเข้าลึก ๆ”
แม้เซินอีเฟยจะมึนงงอยู่บ้าง แต่เรื่องนี้เขายังทำได้
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“หายใจเข้า ให้ลมปราณจมลงสู่ตันเถียน หายใจออก ให้ลมปราณไหลเวียนทั่วร่าง”
“ศิษย์พี่ ข้าทำไม่เป็น...”
“ทำไม่เป็นก็เรียนเสีย อย่าพูดมาก”
สตรีผู้นั้นยื่นมือออกมา วางลงบนท้องน้อยของเขา
มือนั้นเย็นเฉียบแนบอยู่ตรงตันเถียนที่ร้อนผ่าวของเขา ทำให้เซินอีเฟยสบายจนตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
“รู้สึกหรือไม่? จุดที่ข้ากดอยู่คือตันเถียน ตอนเจ้าหายใจเข้า ให้นึกว่าลมปราณขึ้นมาจากตรงนี้ ตอนหายใจออก ให้นึกว่าลมปราณไหลลงไปจากตรงนี้”
เซินอีเฟยพยายามทำตามสุดชีวิต แต่เขาจะเข้าใจการเดินลมปราณได้อย่างไร ในหัวมีแต่กลิ่นหอมของเย่หงหลิง กับมือที่วางอยู่บนท้องน้อยของตน
“ตั้งใจหน่อย!”
“ศิษย์พี่ ข้า...ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้...”
“ไร้ประโยชน์!”
สตรีผู้นั้นด่าออกมาคำหนึ่ง แต่ไม่ได้ชักมือกลับ นางจ้องใบหน้าของเซินอีเฟย แล้วพลันสังเกตเห็นแววตาร้อนแรงของทาสรับใช้ตัวน้อย ราวกับเขาอยากกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัว
“เจ้า...เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”
“คิดถึงศิษย์พี่”
“คิดถึงเรื่องอะไรของข้า?”
“คิดถึงตอนที่ศิษย์พี่อยู่บนเตียงเมื่อครู่ บิดเอวได้งดงามเหลือเกิน”
เย่หงหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา
“เจ้าตัวน้อย ไม่กลัวตายจริง ๆ สินะ ถึงกล้ามายั่วข้า”
เซินอีเฟยตัดสินใจเสี่ยงหมดหน้าตักแล้ว “กลัวไปก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรศิษย์พี่ก็จะฆ่าข้า ไม่สู้ฉวยโอกาสเอาเปรียบศิษย์พี่สักหน่อยก่อนตาย ตายไปก็ไม่ขาดทุน”
เย่หงหลิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“น่าสนใจ น่าสนใจจริง ๆ ข้าเข้าสำนักมาสิบปี เก็บเกี่ยวเตาบำเพ็ญมาแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยคนก็แปดสิบคน เพิ่งเคยเจอคนไร้ยางอายอย่างเจ้าเป็นครั้งแรก”
นางหัวเราะจนพอใจ แล้วพลันโน้มตัวเข้าไปใกล้หูเซินอีเฟย “เช่นนั้นก็บอกข้ามาสิว่าเจ้าอยากเอาเปรียบอย่างไร?”
เซินอีเฟยไม่ตอบ เขายื่นมือโอบเอวของนางไว้โดยตรง
ร่างของเย่หงหลิงแข็งทื่อ นางไม่คิดว่าทาสรับใช้ตัวน้อยผู้นี้จะกล้าถึงเพียงนี้!
เซินอีเฟยไม่สนใจอะไรแล้ว “ศิษย์พี่...” เซินอีเฟยหอบหายใจหนัก ฤทธิ์ยาปะทุขึ้นเต็มที่แล้ว ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังติดสัด “ท่านไม่ได้จะเก็บเกี่ยวข้าหรือ? มาเถิด เก็บเกี่ยวให้เต็มที่เลย”
เย่หงหลิงนอนอยู่บนพื้น มองเซินอีเฟยอย่างไม่อยากเชื่อว่าทาสรับใช้ตัวน้อยผู้นี้จะลงมือกับนางจริง ๆ!
ตอนแรกนางยังประหลาดใจอยู่บ้าง แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม
“เจ้าตัวน้อย กล้าไม่เบาเลยนะ”
“ข้ากำลังจะตายแล้ว จะกล้าหรือไม่กล้าแล้วยังสำคัญอะไร?”
“ก็มีเหตุผล”
เย่หงหลิงยื่นมือคล้องคอเขาไว้
“เช่นนั้นก็เริ่มเสีย ยิ่งรุนแรงยิ่งดี เจ้ายิ่งรุนแรง ข้าก็ยิ่งเก็บเกี่ยวได้มาก แต่ถ้าข้าเก็บเกี่ยวเจ้าจนหมด อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน เป็นเจ้าเองที่เข้าหาข้าก่อน!”
เซินอีเฟยไม่เกรงใจ
เขาไม่รู้เคล็ดวิชา ไม่รู้วิธีเดินลมปราณ รู้เพียงว่าเม็ดยาสามเม็ดนั้นกำลังเผาผลาญจนเขาแทบระเบิด
ตอนแรกเย่หงหลิงยังหัวเราะ ยังสอนเขาให้หมุนเวียนพลังวิญญาณ แต่ยิ่งนานนางก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“ลุกขึ้น”
เซินอีเฟยไม่ขยับ
เย่หงหลิงยื่นมือไปตรวจลมหายใจของเขา เซินอีเฟยยังหายใจอยู่
นางกำลังจะขยับตัว แต่จู่ ๆ ก็มีแรงดูดสายหนึ่งพุ่งออกมาจากตันเถียนของเซินอีเฟย พลังวิญญาณในตันเถียนของนางกลับไหลออกไปเองอย่างควบคุมไม่ได้!
“ไม่...อย่า...”
เย่หงหลิงหวาดกลัวแล้ว แต่ไม่ว่านางจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากแรงดูดนั้นได้
นางเก็บเกี่ยวเตาบำเพ็ญมาแล้วมากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลิ้มรสเช่นนี้
นี่ไม่ใช่การร่วมบำเพ็ญเพียร แต่มันคือการถูกเก็บเกี่ยวกลับ!