“รุ่นพี่ ผมสงสัยว่าพี่ตั้งใจแกล้งกันหรือเปล่า”
ลั่วเหย่หน้าแดง สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่บนร่างของรุ่นพี่นางฟ้า ก่อนจะรีบเบือนหนีทันที เขารู้สึกกระดากอายเกินกว่าจะมองหญิงสาวที่ตัวเองชอบตรง ๆ
เขารู้สึกว่ารุ่นพี่จงใจอวดความงามของตัวเองชัด ๆ
“ใช่ แล้วจะทำไมล่ะ?”
ซูไป๋โจวก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างเธอกับลั่วเหย่จึงใกล้ขึ้นอีกนิด
เธอยืนอยู่ตรงหน้าลั่วเหย่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “รุ่นน้องชาย ฉันจะให้เธอเห็นฉันในสภาพนี้คนเดียวเท่านั้นนะ”
“รุ่นพี่พูดแบบนี้มันโกงกันเกินไปแล้ว”
ลั่วเหย่ลูบจมูกอย่างเขิน ๆ
“เหรอ”
ซูไป๋โจวยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหันไปมองมหาวิทยาลัยที่ทอดตัวอยู่ใต้แสงตะวันยามเย็น
ลั่วเหย่ก็มองตามไปเช่นกัน
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ช่วงเวลาแสนงดงามที่พวกเขากำลังใช้ชีวิตอยู่ในตอนนี้ จะกลายเป็นความทรงจำล้ำค่าที่สุดในอนาคต
และในวันข้างหน้า ยังจะมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นอีกมากมาย
แสงตะวันยามเย็นงดงาม รุ่นพี่นางฟ้าภายใต้แสงอาทิตย์ยิ่งงดงามกว่า แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือการได้อาบแสงอาทิตย์ยามเย็นไปพร้อมกับเธอ
แสงตะวันยามเย็น ยามสนธยา ทิวทัศน์งดงาม
และจุมพิตของรุ่นพี่
ลั่วเหย่โอบไหล่รุ่นพี่นางฟ้าไว้ ทั้งคู่ไม่ได้ยืนหันหน้าเข้าหากัน แต่ยืนเคียงข้างกัน ต่างเพียงเอียงหน้าเข้าหากัน ริมฝีปากสัมผัสกันแผ่วเบา ก่อนหลับตาลงเพื่อรับรู้ลมหายใจของอีกฝ่าย