วันจันทร์
วิชาหลักสาขาคอมพิวเตอร์
ลั่วเหย่นั่งเบื่ออยู่ในห้องเรียน สวมหูฟังเล่นมือถือ
แม้จะเป็นวิชาเฉพาะทาง แต่ด้วยความช่วยเหลือจากซูไป๋โจว เขาก็เรียนเนื้อหาของภาคเรียนนี้ไปเกือบหมดแล้ว
ถึงจะไม่กล้าพูดว่ารู้ทุกอย่าง แต่อย่างน้อยก็มั่นใจว่าจะไม่สอบตก
ส่วนเนื้อหาที่ศาสตราจารย์หลี่ผิงสอนในห้องเรียน ก็เป็นแค่พื้นฐานที่สุดในตำรา เพราะฉะนั้นลั่วเหย่จะตั้งใจฟังหรือไม่ก็ไม่ต่างกันนัก
เนื้อหาที่ลึกซึ้งกว่านี้ไม่ใช่สิ่งที่นักศึกษาปีหนึ่งภาคเรียนสองจะได้เรียน เว้นแต่จะเป็นฝ่ายไปขอคำแนะนำจากอาจารย์
ยิ่งไปกว่านั้น หูฟังรุ่นนี้เป็นแบบซ่อนในหู ประกอบกับลั่วเหย่และคนอื่น ๆ นั่งอยู่แถวหลัง ๆ ศาสตราจารย์หลี่ผิงจึงมองไม่เห็นเลยว่าพวกเขากำลังทำอะไร
จู่ ๆ ลั่วเหย่ก็เลื่อนเจอบัญชีหนึ่ง
จะว่าไปแล้ว อัลกอริทึมเก็บข้อมูลนี่น่ากลัวจริง ๆ
เมื่อวันเสาร์ก่อน เขากับรุ่นพี่นางฟ้าเพิ่งเจอรุ่นพี่ช่างภาพคนนั้น วันนี้กลับเลื่อนมาเจอบัญชีของอีกฝ่ายเสียแล้ว
บางครั้งลั่วเหย่กำลังเขียนนิยาย แล้วแค่เอ่ยถึงคำว่า “ซื้อเสื้อผ้า” ในนิยายของตัวเอง
ไม่นานพอเลื่อนดูคลิปสั้น ก็จะเจอคำแนะนำเสื้อผ้าสารพัดแบบ
เขารู้สึกว่าข้อมูลส่วนตัวของตัวเองต่อหน้าอัลกอริทึมพวกนี้ไม่ต่างอะไรกับกระดาษใสแผ่นหนึ่ง
ตอนนี้ลั่วเหย่มองบัญชีคลิปสั้นของรุ่นพี่คนนั้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ
วันนั้นเขาเพิ่มช่องทางติดต่อของรุ่นพี่คนนี้ไว้ เพื่อขอรูปที่ถ่ายวันนั้น จึงรู้ว่าชายคนนี้ชื่อหยางเสวี่ยเหวิน