วันที่ 1 พฤษภาคม
เจ็ดโมงเช้า
ประเทศอังกฤษ กรุงลอนดอน สนามบินฮีทโธรว์
คนทั้งสี่ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ สวมแว่นกันแดด ดูหล่อเท่สะดุดตา จนกลายเป็นสี่หนุ่มสาวที่โดดเด่นที่สุดในสนามบิน
“คุณหมอจูดี้ ทำไมพวกเราต้องสวมแว่นกันแดดด้วยครับ?” ลั่วเหย่ถามอย่างอดไม่ได้
จูดี้ขยับแว่นกันแดดของตัวเอง ก่อนยิ้มเยาะแล้วตอบว่า “เพราะพวกเราหล่อไง”
ลั่วเหย่: ……
เป็นภาษาอังกฤษสำเนียงจีนที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าจะได้ยินจากปากชาวต่างชาติ
ผู้หญิงทั้งสามเดินเรียงกันอยู่ในสนามบิน ส่วนลั่วเหย่เดินตามหลังพวกเธอ ถือกระเป๋าเดินทางของรุ่นพี่นางฟ้า
จะว่าไปแล้ว พอรุ่นพี่นางฟ้าสวมแว่นกันแดด ประกอบกับบุคลิกเย็นชาแล้ว ก็เท่เอามาก ๆ จริงด้วย
สายตาของลั่วเหย่จับจ้องซูไป๋โจวที่อยู่ตรงหน้าไม่วางตา
ผู้หญิงทั้งสามสวมแว่นกันแดด เดินฉับ ๆ ขึ้นแท็กซี่ แล้วออกจากสนามบินไป
วิทยาลัยแพทยศาสตร์หลวง
จูดี้พาทุกคนมาถึงที่นี่ เธอจัดการข้อมูลประจำตัวและที่พักของหลีเซี่ยก่อน จากนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะพาเธอทำความคุ้นเคยกับที่นี่อย่างไร
ลั่วเหย่กับซูไป๋โจวอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด
หอพักแถวนี้มีสภาพแวดล้อมดีมาก เป็นห้องเดี่ยวแบบอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ แต่ละห้องพักมีประมาณสี่ถึงห้าห้อง มีคนพักห้องละหนึ่งคน แล้วห้าถึงหกคนก็ใช้ห้องนั่งเล่น ห้องน้ำ และห้องครัวร่วมกัน
นี่มันต่างอะไรจากการเช่าห้องอยู่ร่วมกันล่ะ?
ลั่วเหย่เผยสีหน้าอิจฉา
หอพักนี่ดีจริง ๆ
แต่ก็อาจเป็นเพราะคนต่างประเทศมีน้อย พื้นที่ต่อคนเลยดูค่อนข้างกว้าง