วันสุดท้ายของเดือนเมษายน
ลั่วเหย่ลาหยุดตั้งแต่เช้าตรู่ อยู่ที่หอครอบครัวเพื่อจัดข้าวของกับรุ่นพี่นางฟ้า
ทริปนี้กินเวลาตั้งสี่ห้าวัน จึงต้องเตรียมเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไปสองชุด
ไม่รู้เหมือนกันว่าที่นั่นอากาศเป็นอย่างไรบ้าง
ขณะคิดเช่นนั้น เขาก็เห็นรุ่นพี่นางฟ้ายกกระเป๋าเดินทางออกมาแล้ว จึงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า “รุ่นพี่ จะเอาของไปเยอะแค่ไหนเนี่ย?”
ส่วนของเขามีแค่เป้ใบเดียว ในนั้นใส่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองชุด โทรศัพท์ ที่ชาร์จโทรศัพท์ แล้วก็พาวเวอร์แบงก์อีกอัน
ซูไป๋โจวมองกระเป๋าเดินทางที่อัดของจนเต็ม ก่อนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ก็เยอะไปหน่อยจริง ๆ”
เธอเอาโทรศัพท์ แท็บเล็ต เสื้อผ้าสามชุด เครื่องสำอางสารพัด บัตรและเอกสารต่าง ๆ ไปด้วย เผื่อฉุกเฉินยังเตรียมผ้าอนามัยไว้ด้วย รวมถึงของจุกจิกอื่น ๆ อีกหลายอย่าง
สุดท้ายเธอหยิบของบางส่วนออกมา แล้วปิดกระเป๋าเดินทางอีกครั้ง
ซูโย่วไฉยืนมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอยอยู่ไม่ไกล ราวกับเด็กกำพร้าคนหนึ่ง
มันมีประสบการณ์ จึงรู้ว่าท่าทางแบบนี้ของพ่อแม่นั้นหมายถึงกำลังเตรียมตัวออกเดินทางไกล
ส่วนลั่วโย่วอี้ทำท่าราวกับคนโง่ มองอาหารแมวกับขนมแช่แข็งที่กองพูนอยู่ในชาม คิดว่าตัวเองได้ขึ้นสวรรค์ ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความสุข ก่อนจะมุดหัวลงไปในอาหารแมวแล้วงับคำโตอย่างเอร็ดอร่อย