โรงแรมในลอนดอนมีจุดเด่นเพียงอย่างเดียว คือสถาปัตยกรรมและการตกแต่งล้วนเป็นสไตล์อังกฤษ
แน่นอน ประโยคนี้ก็เหมือนไม่ได้พูดอะไร เพราะที่นี่คืออังกฤษอยู่แล้ว
แต่ถึงอย่างไรก็เป็นต่างประเทศ บรรยากาศที่แตกต่างจากสภาพแวดล้อมที่เคยใช้ชีวิตอย่างสิ้นเชิง ยังคงทำให้ทุกคนรู้สึกแปลกใหม่อยู่ไม่น้อย
ภายในห้องพักสองห้องที่อยู่ติดกัน ลั่วเหย่นอนแผ่อยู่บนเตียงใหญ่ มองเพดานโรงแรมแล้วรู้สึกมหัศจรรย์ใจขึ้นมา
เขามาอยู่ต่างประเทศจริง ๆ แล้ว
ทริปนี้ช่างเป็นการเดินทางที่อยากไปก็ไปได้ทันทีจริง ๆ
แถมยังได้มากับรุ่นพี่นางฟ้าอีกด้วย
คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ จนกู้หมิงเซวียนที่อยู่ข้าง ๆ มองตาค้าง
แย่แล้ว
น้องชายลูกพี่ลูกน้องของเขากลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง
“เจ้าน้อง หิวหรือยัง เดี๋ยวพี่พาพวกนายไปหาอะไรกิน”
ลั่วเหย่ได้ยินดังนั้นก็ลุกจากเตียง มานั่งตรงขอบเตียงแล้วมองกู้หมิงเซวียนตรงหน้า ก่อนถามอย่างสงสัย “อาหารที่นี่แตกต่างจากที่อื่นยังไงเหรอครับ?”
“ถ้าถามแบบนี้ อาหารทั่วโลกก็สู้ของในประเทศเราไม่ได้หรอก”
“ก็จริงครับ”
ลั่วเหย่พยักหน้าเห็นด้วย หากจะบอกว่าประเทศจีนเป็นมหาอำนาจอันดับหนึ่งของโลก ก็ยังไม่ถึงขั้นนั้นจริง ๆ
แต่ถ้าเป็นเรื่องอาหาร ประเทศจีนบอกว่าเป็นที่หนึ่ง ใครจะกล้าบอกว่าเป็นที่สอง?
อ้อ จริงสิ มีประเทศหนึ่งกล้าพูดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน เพราะพวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นที่หนึ่งของจักรวาล มีอาหารหมักผักกาดขาวรสเลิศที่ทำได้เหนือชั้นจนทำให้คนจากทุกประเทศยอมสยบ