หลังจบเกมหนึ่งรอบ ทั้งสองนั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ มองรุ่นพี่นางฟ้าที่ถูกคนเล่นสกปรกลับสังหารบนหน้าจอ
จำนวนสังหาร: ศูนย์
ลั่วเหย่มองรุ่นพี่นางฟ้าแล้วปลอบว่า “รุ่นพี่คงไม่ได้เล่นมานานจนมือขึ้นสนิม คนนี้มันเล่นสกปรก เกมนี้ไม่นับก็แล้วกัน”
“อืม”
ซูไป๋โจวเริ่มเกมที่สอง
พอลงพื้นก็เปิดฉากยิงทันที ซูไป๋โจวถือปืนกลมือ พอเห็นคนอยู่ข้างหน้าก็พุ่งเข้าใส่ทันที
ด้วยการควบคุมแนวกระสุนที่แม่นยำและอัตรายิงหัวที่ราวกับหุ่นฝึกอัจฉริยะ เธอสามารถปลิดชีพศัตรูได้ในพริบตา
โผล่หัวมาก็โดนยิงร่วง!
พอเห็นศัตรูเผยตัว ซูไป๋โจวก็จริงจังขึ้นและชิงยิงก่อน
กระสุนปืนกลมือพุ่งเข้าใส่หัวศัตรู
แต่ศัตรูคนนั้นกลับเหมือนเป็นผู้ถูกเลือกจากสวรรค์ ลงพื้นปุ๊บก็เก็บหมวกเกราะระดับสามได้ทันที กระสุนปืนนัดเดียวจึงยังปลิดชีพไม่สำเร็จ
แต่ไม่เป็นไร ซูไป๋โจวยังมั่นใจว่าจัดการเขาได้
วินาทีถัดมา
ศัตรูเผยตัวออกมาจนหมด
สีหน้าซูไป๋โจวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ใจพลันหวั่นไหว
ลั่วเหย่เองก็เบิกตากว้าง
ทั้งคู่เห็นชัดเจนว่าในมือศัตรูถือปืนลูกซองเอสหกร้อยแปดสิบหกอยู่
ปืนลูกซอง
ได้ยินเสียง “ปัง! ปัง!” สองครั้ง แม้ซูไป๋โจวจะเป็นฝ่ายยิงก่อน แต่ก็ยังถูกกระสุนลูกซองนัดแรกปลิดชีพได้อยู่ดี
ส่วนนัดที่สองไม่จำเป็นต้องใช้เลย
ลงพื้นปุ๊บกลายเป็นกล่องปั๊บ
ทั้งสองเงียบงันกันอีกครั้ง