หลังกลับมาถึงหอครอบครัว ลั่วเหย่นั่งอยู่ในห้องของตัวเอง มองโน้ตบุ๊กบนโต๊ะ ก่อนเปิดเกมกินไก่บนคอมพิวเตอร์
แม้เขาจะเล่นเกมมือถือเก่ง แต่พอเป็นเกมคอมพิวเตอร์กลับไม่ต่างจากผู้เล่นที่ยืนเป็นเป้า แค่เดินยังเป็นปัญหา
อย่างตอนนี้ เขาถือปืนลูกซอง ย่อตัวเดินไปเรื่อย ราวกับไม่รู้ว่าปุ่มยืนอยู่ตรงไหน
จู่ ๆ ก็มีเสียงปืนดังมาจากไม่ไกล สีหน้าลั่วเหย่เปลี่ยนไปทันที เขารีบย่อตัวเคลื่อนที่ไปทางต้นเสียงอย่างช้า ๆ
ถึงจะเล่นไม่เป็น แต่เขาก็ยังติดนิสัยเห็นคนแล้วพุ่งเข้าใส่
เสียงปืนดังมาจากทางไหน ก็วิ่งไปทางนั้น
สองนาทีต่อมา วงพิษก็คลุมตัวละครในเกมของลั่วเหย่แล้ว แต่เขายังหาตำแหน่งศัตรูไม่เจอ
เมื่อเห็นแถบเลือดลดลงทีละนิด ลั่วเหย่ก็เปิดกระเป๋าแล้วดื่มเครื่องดื่มชูกำลังไปหนึ่งขวด
“เอ๊ะ? แถบพลังงานอยู่ไหนล่ะ? ทำไมเลือดลดล่ะ?”
ลั่วเหย่มองแถบเลือดที่ลดลงเรื่อย ๆ อย่างงุนงง ตอนนั้นเองเขาถึงเพิ่งสังเกตว่าตัวเองยังย่อตัวอยู่
ขายหน้าชะมัด เล่นเกมคอมพิวเตอร์ห่วยขนาดนี้ ถ้าแฟนนิยายมาเห็น ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
พอคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของลั่วเหย่ก็พลันเย็นชาขึ้น
ถึงจะเล่นไม่เป็น แต่อย่างน้อยตอนนี้สีหน้าเขาก็ดูเหมือนมือโปร
จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ลั่วเหย่พูดโดยไม่หันไปมองว่า “ไม่ได้ล็อก”
สิ้นเสียง รุ่นพี่นางฟ้าก็เดินเข้ามาจากด้านนอก
สมาธิของลั่วเหย่พลันตื่นตัวเต็มที่
รุ่นพี่มาแล้ว!
เขาต้องเล่นให้ดี จะขายหน้าต่อหน้ารุ่นพี่ไม่ได้!