สุดสัปดาห์
ชีวิตในมหาวิทยาลัยก็เป็นแบบนี้ วันทำงาน สุดสัปดาห์ สุดสัปดาห์ วันทำงาน วนเวียนซ้ำไปมา เวลาเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเพิ่งเปิดเทอมได้ไม่นาน แต่พอหันกลับไปมองอีกที ภาคเรียนก็ผ่านไปแล้วหนึ่งในสาม
ลั่วเหย่เพิ่งตื่นจากเตียงในหอพักครอบครัว ก็ถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกเสียแล้ว
“ฮัลโหล?”
“เจ้าน้อง กี่โมงแล้ว ยังนอนอยู่อีกเหรอ?”
อีกฟากของสาย กู้หมิงเซวียนอยู่ในห้องที่สว่างไสว ทว่าด้านนอกหน้าต่างกลับมืดสนิท
ลั่วเหย่เหลือบมองเวลา
เจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า
เวลาของจิงเฉิงกับลอนดอนต่างกันแปดชั่วโมง ทางนั้นของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องน่าจะใกล้เที่ยงคืนแล้ว
ลั่วเหย่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตาปรือไร้ชีวิตชีวา สีหน้าเรียบเฉยขณะถามว่า “ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมพี่ยังไม่นอน?”
“โอ้ นี่เป็นห่วงพี่เหรอ?”
“……”
ลั่วเหย่มองพี่ชายลูกพี่ลูกน้องบนหน้าจอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
พอเห็นลั่วเหย่ไม่ตอบ กู้หมิงเซวียนก็กระแอมเบา ๆ ก่อนถามว่า “ขอดูหน่อย บนเตียงมีใครอีกหรือเปล่า?”
ได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าลั่วเหย่ก็แดงขึ้นทันที เขารีบพูดว่า “พี่กู้ ผมเพิ่งเรียนปีหนึ่งเอง ผมกับรุ่นพี่จะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง?”
“คนแบบไหนล่ะ?”
กู้หมิงเซวียนมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งขบขัน
ลั่วเหย่เม้มปากแน่น แววตาราวกับอยากฟันกู้หมิงเซวียนให้ตาย