5 นาทีต่อมา…
เมื่อลั่วเหย่เดินออกจากห้องพัก เขาก็พบว่าพนักงานคนเดิมยังยืนอยู่หน้าประตู
อีกฝ่ายมองลั่วเหย่กับซูไป๋โจวด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย
ดูเหมือนซูไป๋โจวจะเติมลิปสติกอีกครั้ง สีปากของเธอสดใสกว่าตอนเพิ่งเข้าไปมาก
ส่วนริมฝีปากของลั่วเหย่ก็มีรอยแดงอยู่บ้าง ดูราวกับทาลิปสติกมาอย่างไรอย่างนั้น
ต่อให้เป็นคนโง่ก็เดาออกว่าเมื่อครู่ทั้งคู่ทำอะไรกันในห้องนั้น
สาวผู้มากความสามารถแห่งเจียงหนานมีแฟนแล้วงั้นเหรอ?
เขากำลังฝันอยู่หรือเปล่า?
“ยืนทำอะไรอยู่ ช่วยนำทางหน่อย” ลั่วเหย่เอ่ย
“อ๋อ… ได้ครับ”
พนักงานดูปลาบปลื้มจนทำอะไรไม่ถูก
เขารู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะแตกสลาย
การได้เห็นเรื่องน่าตกตะลึงราวกับปาฏิหาริย์ แต่กลับไม่มีใครให้แบ่งปัน ได้แต่เก็บงำไว้ในใจ ช่างทรมานเหลือเกิน
เดี๋ยวพอเจอเพื่อนร่วมงาน เขาจะต้องเล่าเรื่องซุบซิบนี้ให้ฟังอย่างละเอียดแน่
ไม่นานนัก พนักงานก็พาทั้งสองคนที่อยู่ด้านหลังเข้าไปในห้องประชุม
สถานที่แห่งนี้ไม่ใหญ่มาก แต่คนที่มาก็มีไม่เยอะเช่นกัน
ตัวแทนสี่อันดับแรกจากปีที่แล้วนั่งอยู่แถวหน้า บนโต๊ะแถวแรกยังมีป้ายชื่อของแต่ละคนวางอยู่ด้วย
เพราะซูไป๋โจวต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า กว่าเธอกับลั่วเหย่จะปรากฏตัวในห้องประชุม ทุกคนก็เข้าประจำที่เรียบร้อยแล้ว
เวลานี้ เมื่อหญิงสาวในชุดฮั่นฝูสีขาวราวกับเทพธิดาจุติลงมา ปรากฏกายตรงประตูห้องประชุม ทุกคนต่างเผยแววตาตื่นตะลึง