ในตอนนั้นเอง ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีน้ำเงินราคาแพง ผมเสยไปด้านหลังจนเงาวับ ก็เปิดประตูห้องพักเข้ามา
เมื่อเห็นซูไป๋โจว หลี่หน่า และหวังเชียนอัน เขาก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ทุกคน งานแลกเปลี่ยนจะเริ่มตอนบ่ายโมงครึ่ง อีกไม่ถึงชั่วโมงแล้ว ครั้งนี้ไม่มีคนนอก ทุกคนทำตัวตามสบายได้เลย”
ถึงจะบอกว่าไม่มีคนนอก แต่ก็หมายถึงแค่ไม่มีคนนอกอยู่ในงานเท่านั้น
ทางออนไลน์ยังคงมีการถ่ายทอดสดอยู่ เพียงแต่แทบไม่มีใครดูการถ่ายทอดสดงานแลกเปลี่ยนวิชาการด้านคอมพิวเตอร์นี้
อีกอย่าง คนที่มาครั้งนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย แม้แต่หัวหน้าทีมจากแต่ละสถาบันก็เป็นตัวแทนนักศึกษาทั้งนั้น
ผู้ใหญ่มีไม่มาก ทุกคนจึงผ่อนคลายกันได้มากขึ้น ถือเสียว่ามาทำความรู้จักคู่แข่งก่อนลงสนาม
ชายในชุดสูทคนนี้คือเจียงเฉิง ตัวแทนผู้จัดการแข่งขันคอมพิวเตอร์นักศึกษาทั่วประเทศครั้งนี้
เมื่อเห็นเขา หลี่หน่าก็มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เธอลุกเดินเข้าไปหา ตบไหล่เจียงเฉิงเบา ๆ แล้วอดพูดไม่ได้ว่า “ถึงขั้นได้เป็นตัวแทนแล้วเหรอเนี่ย”
“ฮ่า ๆ รุ่นน้อง อาจารย์สุขภาพเป็นยังไงบ้าง”
“ดีมาก ดีมาก แล้วนายก็ยังเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ แต่ดูสดใสขึ้นเยอะ”
หลังคุยกันสั้น ๆ หลี่หน่าก็กลับมาที่โต๊ะ แล้วบอกลั่วเหย่กับซูไป๋โจวว่า “คนนี้เป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของฉัน แล้วก็เป็นรุ่นพี่ของกู้หมิงเซวียนด้วย เป็นลูกศิษย์ของพ่อฉันเมื่อก่อน แต่ฝีมือคอมพิวเตอร์ไม่ค่อยเอาไหน ก็เลยกลายเป็นเจ้าหน้าที่ประจำไป”