หลังลั่วเหย่ตื่นขึ้นมา ซูไป๋โจวยังคงนอนหลับอยู่
เขาลงไปซื้ออาหารเช้า... จะเรียกว่าอาหารเช้าก็ไม่ถูกนัก เพราะใกล้เที่ยงแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น ตื่นเช้ามาก็ควรกินอะไรสักหน่อยรองท้อง จะได้ดีต่อสุขภาพ
เขาซื้อซาลาเปาไส้เนื้อมา 3 ลูก นมถั่วเหลือง 2 แก้ว และไข่ต้มชา 2 ฟอง
ที่ซื้อซาลาเปาไส้เนื้อมา 3 ลูก เพราะเขาคิดว่ารุ่นพี่นางฟ้ากินได้ 2 ลูก
ช่วงนี้รุ่นพี่ลดน้ำหนักมาตลอด ลั่วเหย่รู้สึกว่าร่างกายของเธอผอมลงไปบ้างแล้ว
ทั้งที่รุ่นพี่ก็ผอมมากอยู่แล้ว ยังจะลดน้ำหนักให้เหลือต่ำกว่า 100 จินอีก
ลั่วเหย่คิดว่าไม่เห็นจำเป็นเลยสักนิด
ไม่นานนัก ซูไป๋โจวก็เดินออกมาจากห้องในชุดนอน
เมื่อเห็นซาลาเปา 2 ลูก นมถั่วเหลือง 1 แก้ว และไข่ต้มชา 1 ฟองบนโต๊ะ เธอก็นั่งลงตรงข้ามลั่วเหย่าเงียบ ๆ แล้วเริ่มกิน
เห็นรุ่นพี่กอบซาลาเปาไว้ในมือทั้งสองข้างเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย เคี้ยวตุ้ย ๆ ไม่หยุด ลั่วเหย่ก็รู้สึกว่าเธอน่ารักมาก
เขายิ้มน้อย ๆ แล้วพูดว่า “รุ่นพี่ ผมซื้อซาลาเปามา 5 ลูก รุ่นพี่กำลังลดน้ำหนัก กินแค่ 2 ลูกก็พอ ส่วนผมกิน 3 ลูก เมื่อกี้กินหมดไปแล้ว”
“อืม”
ซูไป๋โจวขานรับ
รุ่นน้องชายช่างคิดถึงเธอจริง ๆ รู้ว่าเธอกำลังลดน้ำหนัก ก็เลยตั้งใจให้เธอกินน้อยหน่อยในตอนเช้า
แต่ไม่รู้ทำไม ช่วงนี้น้ำหนักถึงไม่ลดลงเลย แถมยังเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย กลับไปอยู่ที่ 107 จินแล้ว
นี่เป็นขีดจำกัดของเธอหรือเปล่านะ?
ลั่วเหย่าเท้าคาง มองรุ่นพี่กินอาหารอย่างเงียบ ๆ
วันนี้เป็นวันเสาร์ พวกเขาไม่ได้ไปวิ่งยามเช้าที่ลานกีฬา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่ไป