บนหน้าจอโทรศัพท์มีข้อความจากรุ่นพี่นางฟ้าเด้งขึ้นมา บอกเขาว่าเธอคุยกับหลีเซี่ยเสร็จแล้ว และกำลังรอเขากลับบ้านอยู่หน้าโรงพยาบาล
เมื่อเห็นข้อความ ลั่วเหย่ก็ลุกขึ้น มองเสี่ยวเล่ยที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย
เขายิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”
“ถ้าคุณกำลังปลอบฉันอยู่ จริง ๆ ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้”
เสิ่นเฉียวส่ายหน้า พูดด้วยสีหน้ากังวลว่า “ตอนนี้... ต่อให้เป็นฉันเองก็ยังไม่มีความมั่นใจแล้ว แค่คิดว่าถ้าเธอต้องนอนแบบนี้ไปตลอดชีวิต ฉันก็จะดูแลเธอไปตลอดชีวิตก็พอ”
“ผมไม่ได้กำลังปลอบคุณ ผมกำลังพูดถึงความจริงต่างหาก”
ลั่วเหย่าพูดอย่างจริงจังว่า “ดาราชาย คนที่กำลังพยายามอยู่ ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวแน่นอน”
เขามองเสิ่นเฉียว ก่อนสายตาจะกลับไปหยุดอยู่ที่เสี่ยวเล่ยอีกครั้ง แล้วพูดต่อว่า “ผู้หญิงที่คุณชอบต้องเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมากแน่ ๆ ในเมื่อเธอเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยม เธอก็ต้องกำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ตัวเองฟื้นขึ้นมาเหมือนกัน”
“พวกเราทุกคนเชื่อว่าคุณจะอยู่เคียงข้างเธอได้ตลอดไป ไม่มีวันทรยศเธอ เพราะอย่างนั้น ในฐานะคนที่เข้าใจเสี่ยวเล่ยมากที่สุด คุณก็ต้องเชื่อในตัวเธอด้วยเหมือนกัน เธอก็กำลังพยายามอยู่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นเฉียวก็นิ่งงันไปเล็กน้อย
เขามองเสี่ยวเล่ย ใบหน้ายามหลับอย่างสงบของเธอสะท้อนอยู่ในห้วงความคิด
เธอก็กำลังพยายามอยู่เหมือนกันสินะ...
ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะรอจนถึงวันนั้น
คำพูดของลั่วเหย่าทำให้เขาปรับเปลี่ยนความคิดอีกครั้ง