หลี่หน่ากลับถึงบ้าน
พอปิดประตู สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป
“ฉินอวี้เหวิน! เธอต้มก๋วยเตี๋ยวหลวยพี่ในบ้านเหรอ?!”
ฉินอวี้เหวินได้ยินแล้วก็ลุกขึ้นจากหน้าโต๊ะอย่างเด็กที่ทำผิด สีหน้าลนลาน “เอ๊ะ? เปล่านะ อ๊ะ ไม่สิ ฉันกินแล้ว แต่ของนี่อร่อยมากเลยนะ พี่หน่าไม่ชอบเหรอ?”
“ฉันชอบก็จริง แต่ฉันชอบกับเธอต้มมันในบ้านนี่มันคนละเรื่องกัน!”
กลิ่นตอนต้มก๋วยเตี๋ยวหลวยพี่แรงกว่าตอนกินมาก
ตอนนี้ทั้งห้องครัวและห้องนั่งเล่นอบอวลไปด้วยกลิ่นก๋วยเตี๋ยวหลวยพี่ หลี่หน่ารีบกลับเข้าไปในห้องตัวเอง
ไม่นานนัก เธอก็เปิดประตูออกมาแล้วถามว่า “เอามาจากไหน เอามาให้ฉันห่อหนึ่ง”
“ห้องข้าง ๆ”
“ได้”
หลี่หน่าเดินดุ่ม ๆ ออกจากห้อง มุ่งหน้าไปห้องข้าง ๆ เพื่อขอก๋วยเตี๋ยวหลวยพี่
วันถัดมา
ในห้องพัก ห้อง 515
เสิ่นเฉียวตื่นแต่เช้าตรู่
เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่ดูดี เป็นชุดที่แพงที่สุดและดูดีที่สุดเท่าที่ซื้อมาตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย
เขาจัดแต่งตัวเองหน้ากระจก สระผม เป่าให้เป็นทรง จากนั้นก็ถือเสื้อผ้าของเสี่ยวเล่ยออกจากห้องพักไป
หน้าประตูมหาวิทยาลัย
หยางเสวี่ยเหวินถือกล้อง ขับรถซานตาน่าที่ผ่านมือมาถึงสิบแปดทอดมารับเสิ่นเฉียวไปโรงพยาบาล
เสิ่นเฉียวนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มองไปรอบ ๆ ก่อนเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “รถคันนี้ไม่เลวเลยนะครับ”
ถึงภายนอกจะดูทรุดโทรม แต่ข้างในสะอาดมาก แถมยังปรับปรุงใหม่ไปไม่น้อย