เย็นวันศุกร์
ลั่วโย่วอี้หมอบอยู่บนใบหน้าของลั่วเหย่ ใช้อุ้งเท้าตะกุยหน้าเขาไม่หยุด หวังจะปลุกให้ตื่น
มันทำสำเร็จ
ลั่วเหย่ลืมตาขึ้น ก็เห็นลูกแมวตัวหนึ่งกำลังจ้องตากับเขาอยู่
“เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย”
ลั่วเหย่จับหนังคอด้านหลังของลั่วโย่วอี้ แล้วยกมันโยนไปข้างๆ
เขากำลังจะเปลี่ยนท่านอน แต่กลับพบว่ารุ่นพี่นางฟ้ายังพิงอยู่บนตัวเขา แถมร่างกายครึ่งซีกของเขาก็ชาไปหมดแล้ว
เขามองใบหน้ายามหลับของรุ่นพี่นางฟ้า ก่อนจะค่อยๆ ดันตัวเธอออก ให้เธอนอนลงบนโซฟา แล้วช่วยห่มผ้าให้
จากนั้นก็รีบเข้าห้องน้ำไปปัสสาวะ
เมื่อออกมาจากห้องน้ำ เขาถึงเห็นว่ารุ่นพี่ฉินอวี้เหวินยังนอนอยู่บนพื้น ดูท่ากำลังฝันดี น้ำลายไหลลงพื้นไปแล้ว
ลั่วเหย่ดูเวลา ตอนนี้ห้าโมงเย็น
เขาเล่นเกมกับรุ่นพี่จนถึงสิบเอ็ดโมงเช้า ตอนนี้เพิ่งได้นอนไปแค่หกชั่วโมงเอง
ลั่วเหย่ยกมือกุมหน้าผาก แล้วตำหนิตัวเองอย่างหนักในใจ
กว่าจะปรับเวลานอนกับรุ่นพี่ให้กลับมาเป็นปกติได้แท้ๆ สุดท้ายดันโต้รุ่งเล่นเกมจนเวลานอนรวนอีกแล้ว
เขายังไม่เป็นไร แต่ถ้ารุ่นพี่นอนผิดเวลา แล้วสุขภาพมีปัญหาขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ
ถ้ารุ่นพี่เป็นอะไรไป เขาก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
ถุยๆๆ เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย จะร้ายแรงขนาดนั้นได้ยังไง
ลั่วเหย่สะบัดหัวไปมา
นอนไม่พอ แถมยังอยากนอนต่อ รู้สึกสมองก็ไม่ค่อยแล่นด้วย
วันนี้ยังต้องเขียนเนื้อหาที่จะอัปเดตพรุ่งนี้ให้เสร็จ แต่เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือออกไปซื้ออะไรกินก่อน