ต้องบอกเลยว่าร้านอาหารที่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องเลือกมานั้นดีมากจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นรสชาติหรือวัตถุดิบก็ล้วนยอดเยี่ยมทั้งคู่
แล้วทำไมถึงชมว่ายอดเยี่ยมทั้งที่เป็นแค่อันดับสองน่ะหรือ... เพราะอันดับหนึ่งย่อมเป็นรุ่นพี่นางฟ้าเสมอ
เพียงแต่คำแรกของสเต๊กทำให้เขารู้สึกแย่มาก จนหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว
เขารู้สึกเหมือนในปากมีแต่เลือดวัว ชวนคลื่นไส้เหลือเกิน
กู้หมิงเซวียนนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยถามไถ่ไม่หยุด ถึงขั้นถามว่าเขาต้องการไปหาหมอไหม
ด้านหลังของทั้งคู่ หลีเซี่ยพึมพำเสียงเบาว่า “ตอนแรกฉันยังคิดว่าคุณครูกู้น่ากลัวมากเลยนะ เพราะสายตาดูดุมาก ไม่นึกเลยว่าคุณครูกู้จะน่ารักขนาดนี้”
ได้ยินอย่างนั้น แม้แต่ซูไป๋โจวก็ยังอดขำไม่ได้ เกือบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ไม่นึกเลยว่าสักวันกู้หมิงเซวียนจะถูกคนอื่นบอกว่าน่ารักได้ด้วย
โชคดีที่เขาไม่ได้ยินประโยคนี้ ไม่อย่างนั้นคงได้เริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองแน่
ความรู้สึกคาวเลือดในปากของลั่วเหย่หายไปอย่างรวดเร็ว
เพราะรุ่นพี่นางฟ้าป้อนไอศกรีมให้เขาหนึ่งคำ
กู้หมิงเซวียนมองพวกเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ไอศกรีมในมือแทบถูกบีบจนแตก
เขาซื้อไอศกรีมรสธรรมดากับรสช็อกโกแลตมา
ลั่วเหย่กับหลีเซี่ยได้รสธรรมดา ส่วนซูไป๋โจวกับเขาได้รสช็อกโกแลต
แต่ลั่วเหย่กลับเดินไปหาซูไป๋โจวอย่างไม่ลังเล แล้วถามว่าไอศกรีมรสช็อกโกแลตอร่อยไหม
จากนั้นซูไป๋โจวก็ตักไอศกรีมป้อนลั่วเหย่ต่อหน้าต่อตาเขา
กู้หมิงเซวียนรู้สึกเหมือนปอดกำลังจะระเบิดเพราะความโมโห