คนกลุ่มนั้นมีเพียงจูดี้ที่ไม่ใช่ชาวตะวันออก ระหว่างเดินอยู่บนถนนจึงยังคงสะดุดตาผู้คนอยู่บ้าง
โดยเฉพาะเมื่อทุกคนหน้าตาดีมาก มองแล้วเจริญตาเจริญใจ
ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของลอนดอนงดงามก็จริง แต่ยังไม่ถึงขั้นทำให้ลั่วเหย่ตะลึง
เมื่อเห็นกู้หมิงเซวียนที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าเป็นปกติ ลั่วเหย่ก็ถามว่า “พี่กู้ เมืองที่มีทิวทัศน์ยามค่ำคืนสวยที่สุดเท่าที่พี่เคยเห็นคือที่ไหนเหรอครับ?”
“ทิวทัศน์ยามค่ำคืนเหรอ... คนส่วนใหญ่อาจนึกถึงเมืองปีศาจ แต่ถ้าพูดถึงสถานที่ที่ประทับใจผมที่สุด ก็ยังเป็นซานเฉิง”
“ซานเฉิงเหรอครับ?”
ที่นั่นเป็นเมืองชื่อดังมากแห่งหนึ่ง ได้ยินว่าเหมาะกับการไปเที่ยวเป็นอย่างยิ่ง
คนที่ไม่เคยไปซานเฉิง หากได้ไปสักครั้งก็ต้องเสียใจ
แต่ถ้าไม่ไป ก็จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
การสร้างเมืองระดับแนวหน้าขึ้นบนภูเขาได้ นี่คงเป็นเสน่ห์ของประเทศจีนกระมัง
กู้หมิงเซวียนพูดต่อว่า “ผมเคยไปซานเฉิงหลายครั้ง ที่นั่นต้องเดินเยอะมาก เหนื่อยเอาเรื่อง แต่ทิวทัศน์ที่ได้เห็นก็คุ้มค่า...”
ขณะพูด คิ้วของกู้หมิงเซวียนก็ขมวดเล็กน้อย เพราะเขาสังเกตเห็นว่าลั่วเหย่ขยับเข้าไปใกล้ซูไป๋โจวแล้ว
เดี๋ยวก่อน ไม่สิ ทำไมจู่ ๆ เจ้าหนุ่มนี่ถึงถามเขาว่าเมืองไหนมีทิวทัศน์ยามค่ำคืนสวยที่สุดกันนะ?
ส่วนลั่วเหย่ก็เดินมาหยุดข้างซูไป๋โจวแล้วเอ่ยว่า “รุ่นพี่ครับ คราวหน้าเราไปเที่ยวซานเฉิงกันนะ”