หน้าเก้าอี้สาธารณะ
พอเห็นหลี่หน่าจู่ ๆ ก็โผล่มา กู้หมิงเซวียนก็แทบขวัญหนีดีฝ่อ
ฉินอวี้เหวินเดินไปหาหลีเซี่ย ทั้งสองเริ่มคุยกันจ้อกแจ้ก
หลีเซี่ยมองหลี่หน่ากับกู้หมิงเซวียน แล้วกระซิบถามว่า “เหวินเหวิน คนนี้เป็นแฟนของคุณครูกู้เหรอ?”
“ไม่ใช่”
ฉินอวี้เหวินกระซิบเล่าให้หลีเซี่ยฟัง อีกฝ่ายก็เผยสีหน้าสอดรู้สอดเห็นขึ้นมาทันที
สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปมาอย่างมีชีวิตชีวา บางครั้งก็หันไปมองทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ
กู้หมิงเซวียนหลบสายตา ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดูลนลานอยู่ไม่น้อย
ไม่นานนัก ลั่วเหย่ก็พาซูไป๋โจวกลับมา
พอเห็นหลี่หน่า ลั่วเหย่ก็เอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “พี่หน่าหน่านี่นา ในที่สุดก็ปรากฏตัวสักที”
เมื่อสังเกตเห็นฉินอวี้เหวิน ลั่วเหย่ก็พูดต่อว่า “ค้นพบรุ่นพี่ฉินสายพันธุ์ป่าในลอนดอน”
ซูไป๋โจวได้ยินดังนั้นก็เดินไปทางฉินอวี้เหวิน เด็กสาวทั้งสามยืนอยู่ด้วยกัน ส่วนฉินอวี้เหวินก็พูดจ้อไม่หยุด
ลั่วเหย่ถูกทิ้งให้อยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
ทีนี้ดีเลย พี่ชายลูกพี่ลูกน้องถูกพี่หน่าหน่าพัวพันไว้ ส่วนรุ่นพี่นางฟ้าก็ถูกทั้งรุ่นพี่ฉินกับพี่หลีเซี่ยดึงตัวไป เหลือเขาอยู่คนเดียวพอดี
หลังออกจากสวนสาธารณะ ทุกคนก็ออกเดินทางไปยังมหาวิหารเซนต์พอล
มหาวิหารที่ขึ้นชื่อว่าใหญ่เป็นอันดับห้าของโลก เพิ่งมาถึงหน้าทางเข้า ลั่วเหย่ก็ประนมมือ สีหน้าจริงจัง ก่อนเอ่ยว่า “อมิตาพุทธ สาธุ สาธุ”
เห็นท่าทางแบบนั้น กู้หมิงเซวียนก็พูดว่า “เจ้าน้อง โบสถ์ไม่ใช่วัดพุทธนะ”