ในห้องเรียน เพื่อนที่นั่งอยู่ด้านหน้าต่างหันกลับมามองแถวหลังสุดเป็นระยะ
แม้แต่ถังเอินฉีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดฟังก์ชันถ่ายภาพ แล้วเล็งไปทางลั่วเหย่ เตรียมถ่ายรูปสักใบ
เมื่อเห็นเลนส์ ซูไป๋โจวก็ชูสองนิ้วให้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เธอคุ้นเคยกับถังเอินฉีแล้ว บางครั้งจึงแสดงท่าทีเป็นมิตรออกมาบ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายกำลังถ่ายรูปคู่ของเธอกับรุ่นน้องชาย แค่โพสท่าสักหน่อยก็ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่อะไร
ส่วนสวี่เสี่ยวเจียนั้นยิ่งกว่าใคร ตอนนี้นิ้วกำลังกดปุ่มถ่ายภาพรัว ๆ ถ่ายรูปลั่วเหย่ไปแล้วหลายสิบรูป
ไม่ใช่แค่พวกเธอ แม้แต่หวังต้าฉุยกับเสิ่นเฉียวก็อดเหลือบมองหลายครั้งไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นเฉียวได้เห็นกับตาว่าผู้ชายแต่งหน้าแล้วเป็นอย่างไร
ตอนอยู่บนหน้าตัวเอง เขายังไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอะไร
แต่พอเห็นคนอื่น เสิ่นเฉียวก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ อย่างแนบเนียน
หลังเลิกเรียนภาคค่ำ ลั่วเหย่ก็เดินกลับไปทางหอครอบครัวพร้อมกับรุ่นพี่นางฟ้าอีกครั้ง
เมื่อสัมผัสได้ว่าคนรอบข้างแทบทุกคนหันกลับมามอง ลั่วเหย่ก็ยิ่งมีสีหน้าพิกล
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
คนข้างนอกมองเขาก็พอเข้าใจได้ แต่ทำไมเพื่อนร่วมชั้นถึงมองพวกเขาด้วยล่ะ?
รุ่นพี่นางฟ้ามาที่ห้องเรียนของเขาหลายครั้งแล้ว เพื่อน ๆ น่าจะชินกันตั้งนาน ไม่ควรจะหันกลับมามองบ่อยขนาดนี้สิ