ทันทีที่ลั่วเหย่ออกมาอีกครั้ง เขาก็กลับมาเป็นหนุ่มหล่อสดใสร่าเริงคนเดิม
เห็นดังนั้น ซูไป๋โจวก็เอ่ยเสียงเรียบว่า “รุ่นน้อง เมื่อกี้ทำพี่ตกใจหมดเลย”
“เมื่อกี้เหรอ?”
ลั่วเหย่ชะงักไปเล็กน้อย
จริงด้วย เมื่อครู่รุ่นพี่หญิงขอโทษเขาแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินรุ่นพี่หญิงเอ่ยคำขอโทษ
ตั้งแต่วินาทีที่รุ่นพี่หญิงกล่าวขอโทษ ลั่วเหย่ก็เข้าใจเรื่องหนึ่งขึ้นมา
รุ่นพี่หญิงไม่อยากให้เขาโกรธ และกลัวว่าเขาจะโกรธด้วย
เหมือนกับที่เขาเองก็ไม่อยากให้รุ่นพี่หญิงโกรธ หากเธอโกรธขึ้นมา เขาก็คงทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน
เพราะใส่ใจอีกฝ่ายและเป็นห่วงอีกฝ่าย จึงขอโทษ
ลั่วเหย่รีบกลับไปนั่งข้างรุ่นพี่นางฟ้า คว้ามือเธอไว้แล้วพูดอย่างอดทนว่า “รุ่นพี่ เมื่อกี้ผมไม่ได้โกรธจริง ๆ ถ้าผมโกรธ ผมจะบอกพี่แน่นอน”
“อย่างนั้นเหรอ?”
ซูไป๋โจวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางจ้องลั่วเหย่ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ว่า “กล้าโกรธพี่ด้วยเหรอ?”
“ไม่กล้าหรอกครับ ไม่กล้า รุ่นพี่ ผมล้อเล่น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูไป๋โจวก็พยักหน้า
แบบนี้ค่อยยังชั่ว
แต่ถ้าลั่วเหย่โกรธขึ้นมาจริง ๆ เธออาจจะขอโทษเขาเหมือนเมื่อครู่ก็ได้
เพราะเธอกลัวอีกฝ่ายโกรธจริง ๆ
ยิ่งใส่ใจอีกฝ่าย ยิ่งชอบอีกฝ่าย ก็ยิ่งใส่ใจความรู้สึกของเขา และกลัวว่าเขาจะโกรธตัวเอง
อีกอย่าง เธอเคยเห็นคู่รักคู่อื่นทะเลาะกัน