แสงแรกของยามเช้าส่องลอดช่องแคบ ๆ ระหว่างผ้าม่านเข้ามาในห้อง ก่อนจะตกกระทบใบหน้าของซูไป๋โจวพอดี
แพขนตางอนงามของเธอขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ข้างกาย ลั่วเหย่กำลังหลับสนิทอย่างสงบ
ภาพตรงหน้าทำให้เธอนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้
ตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงครึ่ง และเมื่อหกโมงเช้า รุ่นน้องชายก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงมาโผล่ในห้องของเธอ
ตอนนั้นเจ้าหมอนี่ถึงกับล่วงเกินเธอเข้าให้ ทำเอาตกใจแทบแย่
หลังจากนั้น รุ่นน้องชายก็นอนหลับอยู่ตรงนี้
เขาคงอดนอนมาทั้งคืน พอล้มตัวลงบนเตียงก็หลับไปภายในเวลาไม่ถึงสองนาที
เหมือนลูกหมูน้อยน่ารัก เรียกอย่างไรก็ไม่ยอมตื่น
พูดตามตรง การนอนสองคนบนเตียงเดียวกันทำให้เธอไม่ค่อยชิน แค่พลิกตัวก็อาจไปโดนอีกฝ่ายเข้า
แต่เมื่อเห็นว่าเจ้าหมอนี่หลับสบายเหลือเกิน ซูไป๋โจวจึงเลิกล้มความคิดที่จะปลุกเขา เธอลุกจากเตียงมานั่งริมเตียง แล้วเริ่มหวีผม
ขณะที่หวีผมไปเรื่อย ๆ เธอก็มองท่าทางของรุ่นน้องชายไปด้วย จู่ ๆ ก็ชะงักงันไปเล็กน้อย
จากนั้นเธอก็ลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะ
บนโต๊ะนอกจากแท็บเล็ตของเธอแล้ว ยังมีเครื่องสำอางอีกหลายชิ้น
ปกติเธอไม่ค่อยแต่งหน้า ส่วนใหญ่ก็แค่ทาลิปสติก มีเพียงเวลาไปงานสำคัญเท่านั้นถึงจะแต่งหน้าอย่างประณีต
แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอมีเครื่องสำอางน้อยเสียหน่อย