หลังงานแลกเปลี่ยนจบลง
ภายในห้องพัก
ลั่วเหย่นั่งอยู่ข้างซูไป๋โจว ทั้งคู่ต่างเงียบงัน ไม่พูดอะไรสักคำ ต่างครุ่นคิดว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี
เรื่องเกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ทำได้เพียงแก้ไขสถานการณ์เท่าที่จะทำได้
แต่ลั่วเหย่รู้สึกผิดมากกว่า ความละอายใจที่มีต่อรุ่นพี่หญิงอัดแน่นอยู่ในอก จนเขาพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ราวกับเด็กน้อยที่ทำเรื่องผิดมา
หลี่หน่ากับเจียงเฉิงมองทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนหลี่หน่าจะเอ่ยปลอบว่า “เรื่องนี้จะโทษพวกเธอก็ไม่ได้ ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นล่ะ?”
“ที่รุ่นน้องหลี่หน่าพูดก็ถูก ผู้จัดงานไม่ได้ตำหนิพวกเธอหรอก แต่ก็อาจจะ...”
เจียงเฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองซูไป๋โจวแล้วเอ่ยว่า “ตัวแทนซู ต่อไปคงเข้าร่วมงานแบบนี้ไม่ได้แล้วล่ะ”
แม้ซูไป๋โจวจะมีแฟนคลับติดตามอยู่มาก แต่แฟนคลับที่ชื่นชอบหน้าตาของเธอกับคนที่สนใจคอมพิวเตอร์ไม่ได้ขัดแย้งกัน อย่างไรเสีย แฟนคลับที่ชื่นชอบหน้าตาก็อาจหันมาสนใจคอมพิวเตอร์เพราะชอบซูไป๋โจว
แต่แฟนนิยายที่จู่ ๆ ก็โผล่มานั้นไม่เหมือนกัน พวกเขาชอบตัวละครในนิยาย และมาที่นี่เพราะความอยากรู้อยากเห็น
พอได้ยินเช่นนั้น ลั่วเหย่ก็ก้มหน้าลง
พูดไปแล้ว ต้นเหตุของเรื่องนี้ก็อยู่ที่เขา
เมื่อเห็นท่าทางรู้สึกผิดและโทษตัวเองของเขา ซูไป๋โจวก็หันมามอง ก่อนปลอบเสียงเบาว่า “นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ”