คืนวันเสาร์
หวังต้าฉุยนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเพียงลำพัง
ไม่นานนัก หลี่ฮ่าวหยางก็กลับมา พอเห็นหวังต้าฉุยกำลังหลับ เขาจึงเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำ
เสียงน้ำไหลดังขึ้น หวังต้าฉุยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงุนงง ก่อนเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “ไอ้เหย่เหรอ?”
“ดาราชาย?”
“โค้ช?”
“มีอะไร?”
“อ้อ โค้ชนี่เอง”
หวังต้าฉุลุกจากเตียง
วันนี้ทั้งวันน่าเบื่อเหลือเกิน
ตอนยังไม่มีแฟน เขาพอจะชินกับความน่าเบื่อแบบนี้ได้ แต่พอมีแฟนแล้ว เขาทนอยู่กับความน่าเบื่อแม้แต่วันเดียวก็ไม่ไหว
เวลาว่างทีไร ในหัวก็มีแต่ภาพแฟนสาว
นี่คงเป็นอาการคนรักจนหน้ามืดตามัวสินะ
เขามองเวลา ตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้ว
นึกได้ดังนั้น เขาจึงส่งข้อความไปหาอวี๋ชิวอวี่
หวังต้าฉุย: กินเลี้ยงเสร็จหรือยัง?
อวี๋ชิวอวี่: ใกล้แล้ว
พอเห็นข้อความสองบรรทัดนี้ หวังต้าฉุยก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้ จึงถามว่า “ดื่มเหล้าหรือเปล่า?”
อวี๋ชิวอวี่: ดื่มแล้ว
อวี๋ชิวอวี่: รีบมา!
สองคำทำเอาหวังต้าฉุยหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เขาลุกพรวดแล้วออกจากหอพักทันที
ปกติอวี๋ชิวอวี่มักคลุกคลีกับผู้ชายอยู่เสมอ แถมยังเป็นหนึ่งในผู้หญิงไม่กี่คนของชมรมกรีฑา จึงได้รับการเอ็นดูราวกับเป็นลูกรักประจำบ้าน
แต่ถ้าดื่มเหล้าเข้าไป เรื่องก็ไม่เหมือนกันแล้ว
ถึงนิสัยของยวี่จื่อเกอจะเหมือนผู้ชายแค่ไหน เธอก็ยังเป็นผู้หญิง เรื่องเพศเป็นสิ่งที่มองข้ามไม่ได้
ต่อให้อวี๋ชิวอวี่ไว้ใจรุ่นพี่ชายในชมรมกรีฑาพวกนั้นมากแค่ไหน หวังต้าฉุยก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี เพราะเขาไม่รู้จักพวกนั้นสักคน
……
อีกด้านหนึ่ง
ณ บาร์แห่งหนึ่ง
อวี๋ชิวอวี่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ดูตัวเล็กน่าสงสารและไร้ที่พึ่ง