กลับถึงฐานที่มั่น ซูเนี่ยนก็เอาแม่ไก่ออกมาหลายตัว แล้วให้เถาหยูนำไปตุ๋นซุป
ส่วนฉีเฟยเสวี่ยก็ใส่ของแห้งที่แลกมาจากตลาดซื้อขายลงไปด้วย
ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันพลันมลายหายไปจนหมด
ตอนนั้นเอง ซูเนี่ยนก็เดินมาหยุดตรงหน้าทุกคนแล้วพูดว่า “ทุกคน พรุ่งนี้ฉันจะพากองหนึ่งออกเดินทางไกล ทริปนี้ไม่รู้ว่าจะรอดกลับมาหรือเปล่า เพราะงั้นมื้อวันนี้ถือเป็นมื้ออำลา”
“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป กองสองจะให้หลี่เฮ่อจวินรับผิดชอบ พวกคุณใช้เวลาหนึ่งวันลงดันเจี้ยนเก็บเลเวล อีกวันออกไปหาเสบียง พอเลเวลถึง 10 ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเอาชีวิตรอดอีก”
พอได้ยินเช่นนั้น ผู้เล่นกองสองก็พากันแตกตื่น
ผู้เล่นกองหนึ่งรู้การตัดสินใจของซูเนี่ยนมานานแล้ว จึงได้แต่เงียบ
“หัวหน้า จะทิ้งพวกเราไว้แบบนี้จริง ๆ เหรอครับ” หลี่เฮ่อจวินลุกพรวดขึ้นอย่างตื่นเต้น
“ใช่ครับ ถึงเลเวลพวกเราจะไม่สูง แต่หัวหน้าก็ทิ้งพวกเราไว้เฉย ๆ ไม่ได้สิ!”
“ฉันก็เห็นมานานแล้วว่าหัวหน้าลำเอียง กองหนึ่งมีบัตรค่าประสบการณ์สองเท่า แต่พวกเราไม่มีอะไรเลย กองหนึ่งลงดันเจี้ยนขุมนรกได้ ส่วนพวกเราได้แต่ลงดันเจี้ยนธรรมดา...”
ซูเนี่ยนรู้อยู่ก่อนแล้วว่ากองสองแทบไม่มีความภักดีต่อเธอ จึงไม่ได้คาดหวังว่าปากหมา ๆ ของพวกนั้นจะคายคำพูดดี ๆ ออกมา
แต่มีเรื่องหนึ่งที่พวกเขาพูดไม่ผิด
เธอตั้งใจฉวยโอกาสนี้ตัดขาดจากกองสองจริง ๆ