ที่จริง ตลอดเวลาที่อยู่ในทีม ทุกคนก็มองออกว่าซูเนี่ยนเป็นเศรษฐีนี
แค่บัตรค่าประสบการณ์สองเท่าวันละใบ ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะให้กันได้แล้ว
นอกจากตอนอยู่ในฐานที่มั่นที่เธอจะเก็บตัวอยู่บ้าง มื้อกลางวันที่ซูเนี่ยนจัดให้ทุกคนก็มีทั้งข้าว เส้นบะหมี่ เกี๊ยว และของกินอีกสารพัด ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป
ถ้าเป็นก่อนวันสิ้นโลก อาหารพวกนี้ก็ธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ
แต่ในตอนนี้กลับหายากและล้ำค่าอย่างยิ่ง
นาน ๆ จะได้กินสักมื้อ ก็ถือว่าเป็นงานเลี้ยงใหญ่แล้ว
แต่ซูเนี่ยนกลับมองมันเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน
ตอนนี้ยิ่งเกินไปใหญ่ ถึงกับแจกชุดอุปกรณ์ระดับเงินให้ทุกคนคนละชุด
แม้จะไม่มีอาวุธ
แต่แค่เครื่องป้องกันที่มีมูลค่าสูงไม่แพ้กันก็เหลือเฟือแล้ว!
ที่สำคัญ นี่ไม่ใช่แค่ชิ้นเดียว แต่มีหลายสิบชิ้น!
“ยืนอึ้งอะไรกันอยู่ รีบไปรับอุปกรณ์สิ พอเถาหยูกับพวกเธอขึ้นถึงเลเวล 5 กันหมดแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะพาไปเปลี่ยนดันเจี้ยนเพื่อเก็บเลเวล” ซูเนี่ยนเร่ง
“เปลี่ยนดันเจี้ยนเพื่อเก็บเลเวลเหรอ?” ฉีเฟยเสวี่ยชะงักเล็กน้อย “ดันเจี้ยนค่าประสบการณ์นี่น่าจะเป็นที่ที่เก็บค่าประสบการณ์ได้เร็วและมีประสิทธิภาพที่สุดในตอนนี้แล้วไม่ใช่เหรอ?”
ยามว่างเธอชอบตามเก็บข่าวจากช่องทางต่าง ๆ ผู้เล่นต่างยอมรับกันว่าดันเจี้ยนค่าประสบการณ์เป็นอันดับหนึ่งในการเก็บเลเวล ถึงขั้นมีผู้เล่นติดอันดับสิบอันดับแรกออกมายืนยันด้วยตัวเอง
แต่ฟังจากที่ซูเนี่ยนพูดแล้ว เหมือนจะมีดันเจี้ยนที่ให้ค่าประสบการณ์มากกว่านี้อีก!