«สิ่งที่ซูหว่านให้เธอได้... ฉันก็ให้ได้...»
«ฉันขอร้องล่ะ ขอให้ฉันยืมเงินหน่อยเถอะ!»
เกาหว่านจวินกอดหลินโม่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
หลินโม่ชะงักไปก่อนจะหัวเราะออกมา
เขาหันกลับมา กวาดตามองเกาหว่านจวินตั้งแต่หัวจรดเท้า
«สหายเกาหว่านจวิน!»
«สิ่งที่ซูหว่านให้ฉันได้ เธอก็ให้ได้งั้นหรือ?»
«ขอถามหน่อย เธอจะเอาอะไรมาเทียบกับซูหว่าน?»
«นอกจากตัวสูงกว่าเธอแล้ว ทั้งหน้าตาและบุคลิกของซูหว่านก็ทิ้งเธอห่างเป็นโยชน์!»
«ที่สำคัญที่สุด ซูหว่านเชื่อฟังแค่ไหนรู้ไหม»
«ฉันบอกให้ไปตะวันออก เธอไม่กล้าไปตะวันตก บอกให้กางขา เธอก็ไม่กล้ากระดกก้น แล้วเธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?»
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในที่สุดเกาหว่านจวินก็หลุบหน้าลง
แต่หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่
เธอก็เงยหน้าขึ้นราวกับยอมจำนนต่อชะตา
«ที่จริง...»
«ฉันก็เชื่อฟังได้นะ...»
ให้ตายเถอะ!?
หลินโม่เลิกคิ้ว มุมปากปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
«แน่ใจนะ?» หลินโม่พูดอย่างใจเย็น «พูดตามตรง ซูหว่านยังทนลำบากและอดทนต่อความทุกข์ได้ เธออาจจะทนไม่ไหวก็ได้!»
คราวนี้เกาหว่านจวินกลับไม่เชื่อ
«นายว่าอะไรนะ?»
«ลำบากและต้องทนทุกข์น่ะ»
«ฉันจะสู้คุณหนูบ้านนายทุนไม่ได้หรือไง?»
«หลินโม่ นายดูถูกคนอื่นใช่ไหม!»
เกาหว่านจวินเชิดคอพูด «ฮึ! ความลำบากที่ซูหว่านทนได้ ฉันทนได้มากกว่าเธอเป็นร้อยเท่า!»
«จริงเหรอ?»
«จริงแท้แน่นอน!»
เมื่อเห็นท่าทางไม่ยอมแพ้ของเกาหว่านจวิน
หลินโม่ก็ล้วงกล้องไห่โอวตัวนั้นออกมาจากอกเสื้อ
«ถ้าอย่างนั้นคงไม่ถือสาใช่ไหม ถ้าฉันจะถ่ายรูปเธอสักสองสามใบไว้เป็นหลักฐาน?»