“สหายหลิน พวกเรา...อยากรบกวนให้คุณช่วยจริง ๆ ค่ะ”
อย่างที่เขาว่ากัน กินของเขาแล้วก็พูดไม่ออก
ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นเกาหว่านจวิน สาวร่างใหญ่จากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หรือจินเซี่ยวเจิน หญิงสาวจากเฉาหวาย ต่างก็รู้สึกเขินอายกันทั้งคู่
หลินโม่เลิกคิ้วขึ้น “เมื่อวานเพิ่งช่วยหาคนมาซ่อมเตียงเตาดินให้พวกเธอไป วันนี้จะให้ช่วยอะไรอีกล่ะ?”
“จุดเยาวชนหญิงของพวกเธอนี่นัดกันมาเข้าคิวถอนขนแกะจากฉันหรือไง!?”
จินเซี่ยวเจินถูกเขาพูดจนหน้าแดง รีบโบกมืออธิบาย
ที่แท้ช่วงนี้อากาศหนาวลงเรื่อย ๆ อีกไม่นานก็จะมีน้ำค้างแข็งแล้ว
เช้าตรู่วันนี้
พวกเยาวชนหญิงจึงลงแปลงไปเก็บผักกาดขาวสำหรับตุนไว้กินหน้าหนาว
ฤดูหนาวทางตะวันออกเฉียงเหนือยาวนาน
ผักกาดขาว มันฝรั่ง หัวไชเท้าเขียว และต้นหอม เป็นของจำเป็นสี่อย่างสำหรับหน้าหนาว ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปไม่ได้
สาว ๆ ในจุดเยาวชนหญิงช่วยกันทำงานอยู่ครึ่งค่อนวัน เก็บผักกาดขาวในแปลงจนหมดแล้วขนกลับมา ตอนนี้กองอยู่ในลานบ้านสูงราวกับเนินเขา
แต่พื้นที่ในจุดเยาวชนหญิงก็มีแค่นั้น
ห้องที่คน 10 คนอาศัยอยู่คับแคบจนแทบขยับตัวไม่ได้ ส่วนห้องใต้ดินก็เต็มแน่นมานานแล้ว
“ห้องใต้ดินฝั่งจุดเยาวชนชายมีแค่คุณคนเดียวที่ใช้”
“พวกเราเลยคิดว่า จะขอเอาผักที่เหลือมาฝากไว้ฝั่งคุณสักส่วนได้ไหมคะ?”
พอพูดมาถึงตรงนี้ จินเซี่ยวเจินก็รู้สึกว่าคำขอนี้ออกจะเกินไปหน่อย จึงรีบเสริมอีกประโยค
“วางใจได้เลยค่ะ ผักที่เอาไปเก็บไว้ในห้องใต้ดินของคุณ คุณอยากกินเท่าไรก็หยิบได้ตามสบาย!”
ระหว่างที่กำลังพูด เกาหว่านจวินซึ่งอยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยย้ำข้อเสนอให้เอง
“ถึงกับข้าวฝั่งเราจะไม่ดีเท่าของคุณก็เถอะ!”