ปลายปีที่แล้ว ป่าสงวนหงฉีคิดบัญชีและแบ่งเงินปันผลกัน
ค่าแรง 10 แต้มแลกเงินได้แค่ 1 หยวน 8 เหมา
รู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง?
คนงานชายฉกรรจ์คนหนึ่งทำงานตั้งแต่ต้นปีจนครบ 365 วัน
ถ้ามาทำงานครบทุกวันและเก็บแต้มแรงงานได้เต็มทั้งหมด
เงินที่ได้ติดมือกลับบ้าน อย่างมากก็แค่ราว 600 หยวน!
นี่เป็นแค่การคำนวณแบบสุดโต่งเท่านั้น
ใครจะรับประกันได้ว่าตัวเองจะมาทำงานครบทุกวัน เก็บแต้มได้เต็มทุกวัน?
เอ้อ!
ต่อให้เป็นวัวเหล็ก ก็ยังต้องมีเวลาบำรุงรักษา เปลี่ยนน้ำมันเครื่องบ้างเหมือนกัน!
อีกอย่าง ป่าสงวนก็ใช่ว่าจะมีงานให้ทำทุกวัน
ช่วงว่างจากงานเกษตร ต่อให้เธออยากออกไปทำงานเก็บแต้มแรงงาน กองผลิตก็ไม่ได้จัดงานให้หรอก!
เพราะฉะนั้น
ในปีปกติ สมาชิกธรรมดาคนหนึ่ง
ทำงานงก ๆ มาตลอดทั้งปี ได้เงินสักสองสามร้อยหยวน
ก็นับว่าดีจนต้องขอบคุณฟ้าดินแล้ว!
แล้วเกาหว่านจวินล่ะ?
ต่อให้เป็นยุวชนหญิงที่ทุ่มสุดชีวิต อย่างมากก็ได้แต้มเท่าคนงานหญิง เงินปันผลทั้งปีอย่างไรก็ไม่เกิน 150 หยวน
พอถึงตอนนั้น เงินออกมาเมื่อไร!
คืนให้เขาไป 100 หยวน แล้วเงินที่เหลืออีก 50 หยวน เธอจะใช้ประทังชีวิตได้ทั้งปีหรือไง?
เธอคิดว่าตัวเองเป็นเซียนหรือไง ถึงจะอยู่ได้ด้วยการดื่มลมตะวันตกเฉียงเหนือ?
นี่มันเรื่องตลกระดับนานาชาติชัด ๆ!
“อ้อ ยืม 100 คืน 100 งั้นหรือ? คิดว่าข้ายืมเงินให้เจ้าโดยไม่คิดดอกเบี้ยหรือไง” หลินโม่หัวเราะเยาะ
เกาหว่านจวินชะงักไป “หา? นายยังคิดจะเอาดอกเบี้ยด้วยเหรอ? นาย...นายจะเอาเท่าไร?”
วินาทีถัดมา หลินโม่ก้าวเข้าหา ยกแขนโอบคอเกาหว่านจวินไว้ แล้วก้มลงประทับจูบที่ริมฝีปากของเธอ