“เร็วเข้า ดื่มน้ำเชื่อมในชามนี้ให้หมด!”
หลินโม่ไม่แกล้งเธอแล้ว เขายัดชามใส่มือเธอ
จากนั้นก็หันไปหลบหลังต้นไม้ ทำทีเป็นหยิบของจากตะกร้าสาน แต่ที่จริงกำลังค้นคลังเก็บของในระบบ เอาของดีที่เก็บก้นหีบไว้ออกมาสองอย่าง!
คุกกี้เนยหนึ่งกล่อง
กับนมผงนำเข้าบรรจุกระป๋องเหล็กอีกหนึ่งกระป๋อง
ของสองอย่างนี้เขาแอบหยิบมาจากเสบียงของหวังเหวินฮวา เจ้าคนโชคร้ายคนนั้น
ก่อนหน้านี้เขากลัวว่าจะถูกจับได้
หลินโม่จึงไม่กล้าเอาออกมาใช้
แต่ตอนนี้เรื่องของจางต้าไห่จัดการเรียบร้อยแล้ว หลินโม่ก็ไม่ต้องระแวดระวังอีกต่อไป
เขาโยนนมผงกับคุกกี้ใส่อ้อมแขนเกาหว่านจวินทันที
“พอมีแรงแล้วก็กลับไปที่พักเยาวชนผู้มีการศึกษาเองนะ”
“ถ้ามีใครถามเรื่องนมผงกับคุกกี้ ก็บอกว่าเป็นของที่บ้านส่งมาให้!”
“จำไว้ ไม่ว่าใครถามก็ห้ามบอกว่าฉันให้เธอ!”
พูดจบเขาก็ไม่รอให้เกาหว่านจวินตอบ หันหลังเดินลงจากเขาไปคนเดียว
ที่จริงวันนี้ที่เรียกเกาหว่านจวินมาที่ป่าละเมาะ
หลินโม่ตั้งใจจะจัดการเธอให้ได้อยู่แล้ว
แต่พอเห็นสภาพที่เธอหมดสติไปเมื่อครู่!
เขาถึงได้เปลี่ยนใจเอาตอนนั้น
หญิงสาวคนนี้มาทำงานใช้แรงในป่าสงวนหงฉีได้สามปี จนร่างกายแทบจะทรุดโทรมหมดแล้ว!
ทุกวันมีแต่ผักป่ากับโจ๊กข้าวโพดหยาบ!
ทั้งปีแทบไม่ได้กินเนื้อสักครั้ง
ยังต้องทำงานใช้แรงอย่างหนักอีก!
ตอนนี้เกาหว่านจวินผอมเหลือเพียงสามสิบกว่ากิโลกรัม
ทั้งตัวเหลือแต่กระดูกแล้ว
ถ้าเทียบกับร่างกายแข็งแกร่งดุจหมีที่ผ่านการเสริมพลังจากระบบของเขาในตอนนี้