«ขอถามหน่อย...สหายหลินโม่อยู่บ้านไหมครับ?»
หลินโม่ลุกขึ้นมอง ก็เห็นเยาวชนหญิงสองคนมายืนอยู่หน้าประตู
คนหนึ่งแน่นอนว่าเป็นจินเซี่ยวเจิน
ส่วนอีกคนคือเกาหว่านจวิน
หลินโม่พอจำได้ว่าเกาหว่านจวินเป็นคนเฮยหลงเจียง เพราะเธอกับจินเซี่ยวเจินเป็นคนบ้านเดียวกันทางตะวันออกเฉียงเหนือ ทั้งสองจึงสนิทกันเป็นพิเศษในจุดเยาวชน
แต่ครอบครัวของเกาหว่านจวินมีพี่น้องหลายคน แถมยังมีน้องชายคนหนึ่งที่ถูกส่งไปทำงานต่างถิ่นด้วย
ดังนั้น ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอจึงลำบากกว่าจินเซี่ยวเจินมาก
ในบรรดาเยาวชนหญิงที่ซูหว่านพูดถึงว่าประจำเดือนขาดไปหลายคน ก็มีเกาหว่านจวินอยู่ด้วย
มองจากตรงนี้ ใบหน้าของเกาหว่านจวินซูบผอม ขอบตาคล้ำ ผมแห้งเหลือง กระทั่งตรงโคนผมยังเห็นเส้นสีเงินอยู่ประปราย
หลินโม่คำนวณในใจเงียบ ๆ
เกาหว่านจวินมาอยู่ป่าสงวนหงฉีได้แค่สามปี อายุอย่างมากก็เพิ่งยี่สิบต้น ๆ แต่ผมกลับขาวแล้ว
เห็นได้ชัดว่าขาดสารอาหารหนักแค่ไหน
ถึงอย่างนั้น พื้นฐานของสาวตะวันออกเฉียงเหนือก็ยังดีอยู่
เกาหว่านจวินตาโต สันจมูกโด่ง แม้รูปร่างจะผอมมาก แต่โครงกระดูกได้สัดส่วน
ไหล่ก็เป็นไหล่ เอวก็เป็นเอว
ต้นขาทั้งสองข้างตรงและยาว มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นหุ่นสูงโปร่งมาแต่เกิด
ถ้าได้บำรุงดูแลดี ๆ
ให้ร่างกายมีเนื้อมีหนังขึ้นอีกสักหน่อย
ไม่แน่ว่าจะกลายเป็นสาวงามรูปร่างสูงโปร่งอีกคน
«พวกเธอกำลังกินข้าวกันอยู่เหรอ...»
จินเซี่ยวเจินกับเกาหว่านจวินเงยหน้ามองเข้าไปในห้อง สายตาตกลงบนโต๊ะอาหาร แล้วก็ชะงักพร้อมกัน