จุมพิตสิ้นสุดลง
หลินโม่ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงเอ่ยเบา ๆ ว่า “ราตรีสวัสดิ์”
จากนั้นก็สาวเท้าเดินหายเข้าไปในความมืด
“เขา...จูบฉันทำไมกันนะ!”
หลี่ผิงมองตามแผ่นหลังของหลินโม่ที่จากไป พลางใช้นิ้วแตะริมฝีปากของตัวเอง รู้สึกเพียงว่าขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ ราวกับกำลังเหยียบอยู่บนพื้นนุ่น
แล้วหลินโม่ล่ะ?
เขาขึ้นจักรยาน ฮัมเพลงไปพลางปั่นกลับบ้านไปพลาง
ไม่มีอะไรหรอก ตั้งแต่เห็นหลี่ผิงกอดตัวเองด้วยความตื่นเต้นในร้านถ่ายรูป
หลินโม่ก็รู้แล้วว่าหลี่ผิงมีใจให้เขา
ช่วยไม่ได้จริง ๆ
พอได้คลุกคลีกับผู้หญิงมามาก ประสบการณ์ของหลินโม่ตอนนี้ก็แทบจะเทียบชั้นราชันไร้พ่ายได้แล้ว
ส่วนหลี่ผิงน่ะหรือ?
เธอยังไม่เคยมีความรักมาตลอดชีวิต แม้แต่การแข่งขันจัดอันดับก็ยังไม่เคยลงสนามด้วยซ้ำ
สำหรับหลินโม่ที่ผ่านชีวิตมาถึงสองชาติ การรับมือหลี่ผิงในตอนนี้
เรียกได้ว่าเป็นการโจมตีจากคนละมิติเลยทีเดียว!
.......
พอกลับถึงบ้าน หลินโม่ก็โยนผ้าสีกากีที่ซื้อมาไว้บนโต๊ะ
ซูหว่านกับจูหลินที่รออยู่นานรีบเข้ามาลูบคลำเนื้อผ้าทันที
“โธ่เอ๊ย! หลินโม่ นายเก่งจริง ๆ ถึงกับหาผ้าดีขนาดนี้มาได้!” ซูหว่านพูดอย่างตื่นเต้น
จูหลินอดถามไม่ได้ว่า “ผ้าผืนนี้ราคาเท่าไรหรือ?”
หลินโม่ตอบอย่างสบาย ๆ ว่า “ฟุตละ 2 หยวน 6 เหมา รวม 7 ฟุตก็เกือบ 20 หยวนแล้ว ทั้งอำเภอหงฉีคงมีคนซื้อไหวไม่กี่คนหรอก!”
“แต่เนื้อผ้าดีจริง ๆ ทนทาน ไม่ขาดง่าย เหมาะที่สุดสำหรับทำชุดล่าสัตว์ใส่ขึ้นเขา”
“เดี๋ยวพวกเธอก็ทำเสื้อตามแบบที่ฉันวาดให้เลย!”