“อะไรนะ ทางควันอุดตัน? ปล่องไฟก็ร้าวด้วยเหรอ?”
“แบบนี้! แล้วจะทำยังไงกันดี?”
พอได้ยินข่าวร้าย สีหน้าของสาว ๆ ปัญญาชนที่ถูกส่งมาชนบทก็ซีดเผือดกันหมด
อีกไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว
ดันมาบอกว่าปล่องไฟกับเตียงอิฐมีปัญหาหมด
นี่มันไม่เอาชีวิตกันเลยหรือไง?
ปกติสาว ๆ กลุ่มนี้พอทำงานเกษตรได้อยู่หรอก แต่เรื่องซ่อมเตียงอิฐเป็นงานฝีมือ พวกเธอไม่มีใครทำเป็นสักคน
อย่าว่าแต่ซ่อมเลย!
แค่ทางควันของเตียงอิฐเริ่มจากตรงไหนไปสิ้นสุดตรงไหน พวกเธออาจยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
“หลินโม่ ช่วยพวกเราหน่อยเถอะ!”
“ทั้งจุดเยาวชนที่ถูกส่งมาชนบท มีผู้ชายอย่างนายอยู่คนเดียว!”
“ถ้านายไม่ช่วยพวกเรา พวกเราคงหนาวตายจริง ๆ!”
สาว ๆ พากันล้อมหลินโม่ไว้ วิงวอนขอให้เขาช่วยหาทาง
ส่วนหลินโม่ล่ะ?
เขายืนอยู่ท่ามกลางสาวงามมากมาย สีหน้าไม่แยแสแม้แต่น้อย
ให้ตายสิ!
พูดดี ๆ ลอย ๆ แค่ไม่กี่คำ!
แล้วจะให้ฉันลงแรงเหนื่อยแทนพวกเธอฟรี ๆ งั้นเหรอ?
ล้อกันเล่นหรือไง?
คิดว่าหลินโม่เป็นแรงงานฟรีจริง ๆ หรือไง!
เขายักไหล่ “โธ่ เรื่องนี้ผมซ่อมไม่เป็นจริง ๆ เตียงอิฐเป็นงานเฉพาะทาง พวกคุณไปตามคนจากกองการผลิตมาดูเถอะ”
สาว ๆ ปัญญาชนเริ่มร้อนใจ พากันอ้อนวอนและเกลี้ยกล่อมเขา
แต่หลินโม่ก็ยังไม่ยอมใจอ่อน
จังหวะนั้นเอง!
จูหลินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำเป็นรักษาระยะห่างมาตลอด ในที่สุดก็ทนดูต่อไปไม่ไหว
เธอดึงหลินโม่ไปที่หลังลานบ้าน
จากนั้นเขย่งปลายเท้า จูบแก้มเขาเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“ที่รัก~ ช่วยหน่อยนะ ฉันรู้ว่านายต้องมีวิธีแน่ ๆ!”
ซี๊ด——
หลังจากใช้เวลาร่วมกันมาหลายวัน จูหลินก็พอจะจับนิสัยของหลินโม่ได้แล้ว