“จัดการเรียบร้อยหมดแล้วหรือ?”
ซูท่านรองนั่งอยู่เบาะหลังรถ มือกำโทรศัพท์เข้ารหัสแน่น เสียงพูดกดต่ำ
“สวนด้านตะวันออก เปลี่ยนเวรตอนตีสอง กล้องวงจรปิดจะดับไปสามนาที ส่วนรอบลาดตระเวนก็จัดให้เหลื่อมกันแล้ว”
ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะมีเสียงดังขึ้น
“แกอย่าคิดเล่นลูกไม้นะ”
หน้าผากซูท่านรองยังบวมอยู่ แผลแตกตรงมุมปากก็ยังไม่หายดี ทุกคำที่พูดจึงเจ็บแปลบ
“ผมจะกล้าทำแบบนั้นได้ยังไง”
สายถูกตัดไป
ภายในรถเงียบลงสองวินาที คนขับแอบเหลือบมองเขาผ่านกระจกมองหลัง “ท่านรอง จะกลับบ้านเก่าจริงหรือครับ?”
“เลิกพูดมาก ขับไป”
ซูท่านรองเอนหลังพิงเบาะ ในใจรู้สึกหวาดหวั่น
กุ้ยเจี้ยนโฉวจะลงมือแล้ว
ขอเพียงคืนนี้บ้านเก่าตระกูลซูเกิดความวุ่นวาย ท่านซูเสียชีวิต ซูชิงเยว่ถูกกำจัด ตระกูลซูก็จะตกอยู่ในความโกลาหลอย่างสิ้นเชิง ถึงตอนนั้นคนอย่างเขาก็ยังมีประโยชน์
แต่ไม่รู้ทำไม ภาพหนึ่งกลับผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เย่ฉางเซิงยืนอยู่ในโถงทางเดินของศูนย์การเงิน มือแตะมุมผนัง กรอบประตู และขอบลิฟต์อย่างลวก ๆ ท่าทางเกียจคร้านราวกับกำลังหาอะไรทำแก้เบื่อ
คำเตือนของกุ้ยเจี้ยนโฉวก่อนจากไปก็ยังวนเวียนอยู่ในหู
“อย่าไปแตะสิ่งที่เย่ฉางเซิงวางเอาไว้”
ซูท่านรองกัดฟัน
ไอ้หนุ่มที่เพิ่งลงจากเขามาได้ไม่กี่วัน จะร้ายกาจถึงขั้นนั้นจริงหรือ?
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็จอดหน้าบ้านเก่าตระกูลซู
ไฟในคฤหาสน์ยังสว่างอยู่ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมีมากกว่าปกติถึงเท่าตัว เมื่อยามหน้าประตูเห็นซูท่านรองกลับมา สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่มีใครกล้าขวาง
ซูท่านรองเดินเข้าไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พลางถามระหว่างทาง “ท่านผู้เฒ่านอนแล้วหรือยัง?”
ยามคนหนึ่งตอบเสียงเบา “เพิ่งกินยาไปครับ ลุงเฉินเฝ้าอยู่ด้วยตัวเอง คุณหนูใหญ่ก็กลับมาแล้วครับ”
ฝีเท้าซูท่านรองชะงัก “ซูชิงเยว่ก็อยู่ที่นี่หรือ?”
“อยู่ครับ”
สีหน้าของเขาพลันย่ำแย่ลงกว่าเดิม
ซูชิงเยว่ไม่ได้อยู่ข้างนอก แต่กลับมาบ้านเก่าเสียอย่างนั้น คืนนี้การลงมือคงยากขึ้นอีกมาก
แต่พอคิดอีกที กุ้ยเจี้ยนโฉวเป็นคนวางแผนเอง ทั้งยังต้องจัดการเย่ฉางเซิงด้วย แค่คฤหาสน์ตระกูลซูจะนับเป็นอะไรได้
เขาไม่ถามอะไรต่อ แล้วเลี้ยวไปทางสวนด้านตะวันออก