รถของซูท่านรองจอดอยู่หน้าโรงงานเคมีเก่าชานเมืองฝั่งตะวันตก ตอนฟ้ายังไม่สาง
คนขับกำพวงมาลัยแน่น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“ท่านรอง ข้างหน้าไม่มีไฟถนนแล้ว ให้ผมเข้าไปเป็นเพื่อนไหมครับ”
ซูท่านรองเหลือบมองเขา “เข้าไป? นายมีชีวิตกี่ชีวิตกัน”
คนขับรีบหุบปาก
นอกหน้าต่างรถ ประตูเหล็กของเขตโรงงานร้างเปิดแง้มอยู่ เสียงแผ่นเหล็กถูกลมพัดกระทบกันดังมาจากด้านใน ซูท่านรองกำโทรศัพท์แน่น บนหน้าจอมีที่อยู่เพียงบรรทัดเดียว
โรงงานเคมีเก่าชานเมืองฝั่งตะวันตก คลังหมายเลขสาม
นี่คือที่อยู่ที่คนของแมนดรากอร่าดำส่งมาให้เขา
หลังเกิดเรื่องที่ศูนย์การเงินคืนนี้ เขาตัดการติดต่อทั้งหมดทันที แล้วหลบอยู่ในบ้านหลังหนึ่งของสายรองตระกูลซู แต่ไม่นานก็มีข้อความส่งมา
“อยากมีชีวิตอยู่ ก็มาเจอกุ้ยเจี้ยนโฉว”
ซูท่านรองกัดฟัน ผลักประตูลงจากรถ
ทันทีที่เดินเข้าเขตโรงงาน เงาสองร่างก็ปรากฏออกมาจากความมืด สวมชุดดำปิดหน้า มือถือมีดสั้น
“ลูกชายคนรองของตระกูลซู?”
ซูท่านรองฝืนทำสีหน้าให้สงบ “ใช่ ผมเอง! ผมต้องการพบท่านกุ้ยเจี้ยนโฉว”
ชายทางซ้ายหัวเราะเยาะ “ยังกล้ามาอีกหรือ”
“ทำไมผมจะไม่กล้ามา” ซูท่านรองกดเสียงต่ำ “ทางตระกูลซูวุ่นวายไปหมดแล้ว ท่านซูเพิ่งฟื้น ซูชิงเยว่ก็ถูกเย่ฉางเซิงตามติด ขอแค่พวกคุณให้โอกาสผมอีกครั้ง สักวันตระกูลซูก็ต้องตกเป็นของผม”
ชายทางขวายกมือตบหน้าเขาทันที
เพียะ!
ซูท่านรองถูกตบจนถอยไปสองก้าว มุมปากแตกเป็นแผล
“โอกาส?” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเหี้ยม “คืนนี้ตายไปสามคน ปราณภายในเสียหกคน กระทั่งฐานที่มั่นยังถูกเปิดโปง นายยังจะมาพูดเรื่องโอกาสกับฉันอีกหรือ”
ซูท่านรองกุมแก้ม แววโกรธวาบขึ้นในดวงตา แต่ไม่กล้าระเบิดอารมณ์
“เรื่องนั้นเป็นเพราะเย่ฉางเซิงมันแปลกประหลาดเกินไป” เขากัดฟันพูด “ผมบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าไอ้หนุ่มนั่นลงมาจากคุนหลุน จะเอามาตัดสินแบบคนธรรมดาไม่ได้”
“หุบปาก”
เสียงแหบพร่าดังมาจากในคลัง
ชายชุดดำทั้งสองรีบหลีกทาง
ซูท่านรองเงยหน้ามอง
ในคลังหมายเลขสามมีเพียงโคมเก่าดวงเดียวที่ส่องสว่าง ใต้แสงไฟนั้นมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีดำ ใบหน้าซีดเขียว ใต้ตาซ้ายมีแผลเป็นเก่า ข้างมือวางมีดแคบเล่มหนึ่ง