เสียงกรีดร้องดังขึ้นต่อเนื่องจากสวนด้านตะวันออก
ซูชิงเยว่ยืนอยู่หน้าประตูห้องหนังสือ นิ้วมือกำแน่นจนซีดขาว สายตาจับจ้องไปด้านนอกไม่วาง
ชายชุดดำสิบคนที่ปีนกำแพงเข้ามาอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับราวกับเจอเรื่องเหนือธรรมชาติ วิ่งวนไปมาระหว่างภูเขาจำลอง ระเบียงทางเดิน และแปลงดอกไม้ บางคนยกดาบฟันอากาศ บางคนมองพวกเดียวกันเป็นศัตรู ฟันกันจนเลือดสาด บางคนตกลงไปในน้ำพุ พอปีนขึ้นมาได้ก็พุ่งเข้าแทงต้นไม้ไม่ยั้ง ปากก็ร้องตะโกนว่ามีคนตามฆ่าอยู่ตลอด
ลุงเฉินคอแห้งผาก “คุณหนู นี่คือ...วิธีที่คุณเย่ทิ้งไว้หรือครับ?”
ท่านซูเอนกายพิงเก้าอี้ สีหน้าเคร่งขรึม แต่ในดวงตากลับมีความมั่นใจแน่วแน่ซ่อนอยู่
“ทุกคนห้ามออกไป”
“ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนอยู่ข้างในนั่นแหละ”
ซูชิงเยว่กำลังจะเอ่ยปาก แต่หางตากลับเหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนกำแพงด้านนอก
ชายคนนั้นสวมเสื้อคลุมยาว ยืนอย่างมั่นคง ครึ่งใบหน้าซ่อนอยู่ในเงามืด เผยให้เห็นเพียงรอยแผลเก่าใต้ตาซ้าย
เพียงแค่เห็นเขาแวบเดียว แผ่นหลังของซูชิงเยว่ก็เกร็งขึ้นทันที
ทันทีที่ชายผู้นี้มาถึง สวนทั้งสวนก็ราวกับถูกบางสิ่งกดทับลงมา
ลุงเฉินเห็นเข้าเช่นกัน น้ำเสียงลดต่ำลง “มีมาอีกคนแล้ว”
ท่านซูหรี่ตาลง “ตัวจริงมาแล้ว”
ขณะเดียวกัน ที่หัวมุมระเบียงทางเดิน ซูท่านรองตกใจจนขาอ่อน
เขาเพิ่งได้รับข้อความว่า “ผมมาถึงแล้ว” พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นกุ้ยเจี้ยนโฉวยืนอยู่บนกำแพง แทบจะคุกเข่าลงตรงนั้นทันที
“ทะ...ท่านกุ้ยเจี้ยนโฉว”
กุ้ยเจี้ยนโฉวไม่แม้แต่จะมองเขา สายตาจับจ้องอยู่แต่ในสวน
หน่วยก่อกวนทั้งสิบคน บาดเจ็บจนหมดสภาพไปแล้วครึ่งหนึ่ง
คนที่เหลือก็ติดอยู่ในค่ายกล หาทางออกไม่ได้
เขาหรี่ตาลง น้ำเสียงเย็นเยียบ “ไร้ประโยชน์”
ซูท่านรองรีบอธิบาย “ผม...ผมก็ไม่คิดว่าที่นี่จะมีค่ายกลจริง ๆ! หมอนั่นเดินไปเดินมาอยู่แถวนี้ทั้งวัน ผมเลยนึกว่าแค่เล่นกลหลอกคน...”