หยุนเนี่ยนลืมตาขึ้น ก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยมาจากลานบ้าน คล้ายมันเทศย่าง
จิ้งจอกแดงตัวน้อยกำลังคุ้ยเอามันเทศย่างที่สุกแล้วออกจากเตาทีละหัว หางสีแดงเพลิงด้านหลังแกว่งไกวตามอารมณ์เบิกบานของเขา
เมื่อคุ้ยมันเทศออกมาจนหมด เขาจึงเงยหน้าขึ้นเห็นหยุนเนี่ยน แล้วรีบใช้มือเช็ดเขม่าถ่านที่เปื้อนใบหน้าโดยไม่ทันระวัง
“นายหญิง ท่านตื่นแล้วหรือ? ข้าต้มน้ำร้อนไว้เรียบร้อยแล้ว ล้างหน้าได้เลย!”
เฟิงหนิงพูดพลางยกหม้ออีกใบที่มีน้ำอุ่นอยู่ เทน้ำใส่อ่างดินเผาแล้วถือมาวางตรงหน้าหยุนเนี่ยน
แววชื่นชมปรากฏขึ้นในดวงตาของหยุนเนี่ยน ดูท่าเขาจะรู้จักปรนนิบัติผู้อื่นจริง ๆ
หลังล้างหน้าอย่างลวก ๆ แล้ว หยุนเนี่ยนก็เตรียมออกไปเดินดูรอบ ๆ บางทีนางควรทำความรู้จักกับเหล่าสัตว์เผ่าในนครสัตว์ราชันเสียหน่อย
เฟิงหนิงย่อมติดตามอยู่ข้างกายนางด้วย
เมื่อวานหยุนเนี่ยนปลดปลอกคอเหล็กที่ลำคอของเขา คืนอิสรภาพให้แล้ว
สำหรับนายหญิงแล้ว การไว้ใจทาสสัตว์ที่เพิ่งซื้อกลับบ้านเช่นนี้ นับเป็นความเชื่อใจอย่างยิ่ง
หยุนเนี่ยนเดินออกจากประตูเรือนไปได้ไม่ไกล ก็เห็นหญิงสาวเผ่าแพะคนหนึ่งมีเขางอกอยู่บนศีรษะ
หญิงสาวผู้นี้มีใบหน้าค่อนข้างอ่อนโยน ดูเป็นคนเข้าถึงง่าย
นางยืนอยู่หน้าประตูเรือนด้วยสีหน้าลำบากใจ ข้างในมีเสียงตัวผู้หลายคนด่าทอกันดังออกมา
เป็นอย่างที่คิด อีกฝ่ายสังเกตเห็นหยุนเนี่ยนเช่นกัน จึงทักทายนางอย่างสุภาพ
“สวัสดี ข้าชื่ออาหยา เป็นหญิงสาวเผ่าแพะขาว”
หยุนเนี่ยนตอบกลับ “ข้าชื่อหยุนเนี่ยน เป็นหญิงสาวเผ่าเสือดำ”
แววสงสัยใคร่รู้ปรากฏขึ้นในดวงตาของอาหยา “หยุนเนี่ยนหรือ เป็นชื่อที่ไพเราะทีเดียว”
“เจ้าคงเพิ่งย้ายเข้ามาในเมืองชั้นในสินะ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นเจ้าเลย”