หยุนเนี่ยนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สีหน้ากลับมาเป็นปกติ ถึงขั้นแสดงความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาได้หลายส่วน
“เพียงเพราะลูกน้อยของข้าเป็นสีขาว มั่วหลิงก็เลยไม่ยอมรับ นี่มันเหลวไหลเกินไปแล้ว!
หรือว่าพวกเจ้างูอสูรออกลูกครอกเดียวกันแล้วจะมีแค่สีเดียวกันหมดหรือ?”
หลังพูดจบ หัวใจของหยุนเนี่ยนก็เต้นรัว ฝ่ามือของนางชื้นเหงื่อเย็นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
หากชีววิทยาของโลกสัตว์อสูรแตกต่างจากโลกความเป็นจริง และลูกงูออกมาสีเดียวกันหมดจริง ๆ เรื่องนี้คงไม่ใช่สิ่งที่นางจะเอาตัวรอดได้ง่ายนัก
ไป๋ซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
“ก็ไม่ถึงกับเป็นเช่นนั้น ความเป็นไปได้นั้นมีน้อยมาก ยิ่งลูกงูสืบทอดสายเลือดจากมารดาหรือบิดาบริสุทธิ์มากเท่าไร สีของพวกมันก็ยิ่งใกล้เคียงกับสีของอีกฝ่ายมากเท่านั้น บิดาของข้าเป็นตัวผู้งูขาว ส่วนมารดาของข้าเป็นหญิงสาวจากตระกูลงูแดงชาด”
“ข้าเหมือนบิดา เป็นสีขาวทั้งตัว”
“แต่ไข่งูที่ออกมาครอกเดียวกัน เมื่อฟักออกมาแล้วก็มีทั้งสีขาว สีดำ สีสันปะปนกัน และยังมีสีแดงชาดบริสุทธิ์เหมือนมารดาด้วย”
เผ่างูเป็นเช่นนี้เองหรือ? ดีที่ทุกอย่างยังเป็นไปตามเหตุผล
หยุนเนี่ยนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดนางก็หาคำอธิบายที่เหมาะสมให้ตัวเองได้แล้ว
นางกล่าวอย่างมีเหตุมีผลว่า
“นั่นไม่ใช่หรือ? เสือขาวน้อยเป็นลูกน้อยของมั่วหลิงจริง ๆ เพราะข้ากับมั่วหลิงต่างก็เป็นเสือดำ
เขากลับด่วนสรุปว่าข้าต้องไปมีลูกกับคนจากเผ่าเสือขาวข้างบ้าน แล้วขับไล่ข้ากับลูกน้อยออกจากเผ่า”
หลังหยุนเนี่ยนพูดจบ ไป๋ซีก็รู้สึกว่าเสือดำที่ชื่อมั่วหลิงนั้นโง่เขลาจนน่าขันจริง ๆ!
“บนโลกนี้มีตัวผู้ที่โง่เขลาเช่นนี้จริงหรือ?
เขาถึงกับจำลูกน้อยของตัวเองไม่ได้ แถมยังใช้เรื่องนี้ใส่ร้ายเนี่ยนเนี่ยนอีกหรือ?”