ไป๋ซีคิดเรื่องนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว ต่อให้หลังจากนี้เนี่ยนเนี่ยนจะโกรธเขา แล้วจะอย่างไรเล่า?
แทนที่จะปล่อยให้ตัวผู้ที่มีความสำคัญในใจนางเช่นนั้นมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไป
เขายอมสังหารอีกฝ่ายเพื่อถอนรากถอนโคนปัญหา ป้องกันไม่ให้ทั้งสองมีโอกาสกลับมาคืนดีกันในวันหน้า
แม้ต้องแลกกับการที่เนี่ยนเนี่ยนเกลียดเขาไปสักพัก ก็ยังดีกว่าในอนาคตที่เสือดำไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงตัวนี้จะมาแบ่งเวลาของนางไป...
“ไม่ใช่”
หยุนเนี่ยนส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองหลีเหยาเหยาที่กำลังกระวนกระวายอยู่ข้าง ๆ
“เจ้าฆ่ามั่วหลิงไป นางก็เห็นเหตุการณ์อยู่ที่นี่ด้วย ย่อมก่อปัญหาตามมา”
คำตอบของหยุนเนี่ยนทำให้ไป๋ซีรู้สึกหวานชื่นในใจขึ้นไม่น้อย
“ที่แท้เนี่ยนเนี่ยนก็กังวลเรื่องนี้...”
ขอเพียงนางไม่ได้ยังอาลัยอาวรณ์เสือดำตัวนั้นก็พอแล้ว
ไม่นานสายตาเย็นเยียบของไป๋ซีก็จับจ้องไปยังหลีเหยาเหยา
รูม่านตาของงูยักษ์สีขาวดุจหยกหดแคบลงเป็นเส้นเรียวราวเข็มของสัตว์ร้าย มันเข้าสู่สภาวะล่าเหยื่อที่ล็อกเป้าหมายไว้แล้ว
“กังวลว่านางจะเอาเรื่องนี้ไปแพร่งพรายหรือ?”
“หึ ๆ เรื่องแค่นี้ง่ายนิดเดียว ฆ่าทิ้งไปพร้อมกันก็สิ้นเรื่อง”
น้ำเสียงของเขาพลันเย็นเยียบถึงขีดสุด หางยาวฟาดตรงเข้าใส่หลีเหยาเหยา เสียงแหวกอากาศพัดพาเจตนาสังหารอันเยียบเย็นมาด้วย
“อ๊า!”
หลีเหยาเหยาตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบหลบได้อย่างหวุดหวิด
ชั่วพริบตา ฝุ่นดินพลันฟุ้งกระจาย พื้นตรงจุดที่หางงูฟาดลงไปถูกตวัดจนเป็นหลุมลึกยาว
เมื่อครู่หากหางนั้นฟาดโดนตัวนาง เกรงว่านางคงถูกผ่าออกเป็นสองท่อนไปแล้ว!