หยุนเนี่ยนรู้ว่าไป๋ซีเกิดจิตสังหารขึ้นจริง ๆ แล้ว
ต่อให้ถอยไปหมื่นก้าว แม้ไม่ใช่เพื่อตัวเจ้าของร่างเดิม นางก็ไม่อาจปล่อยให้ไป๋ซีฆ่าเสือขาวน้อยได้
ภารกิจของระบบกำหนดให้นางทำให้สายเลือดของสัตว์เทวะบรรพกาลที่สูญพันธุ์ไปแล้วกลับมาปรากฏบนโลกอีกครั้ง
มันคือฉงฉีเชียวนะ
นางยังต้องทำภารกิจให้สำเร็จเพื่อกลับบ้านด้วย
หยุนเนี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“ไป๋ซี ความทรงจำก่อนหน้านี้ของข้ามีปัญหาอยู่บ้าง ทุกคนต่างบอกว่าข้าเป็นคนป้อนผลไม้ต้องห้ามให้มั่วหลิง แต่ข้าจำรายละเอียดของเรื่องไม่ได้แล้ว”
“แต่ไม่ว่าอย่างไร เสือขาวน้อยก็ไม่มีความผิด มันเป็นลูกน้อยที่ดีมาก
ตอนข้าป่วยก่อนหน้านี้ มันเพิ่งอายุสองสามเดือน ฟันน้ำนมยังขึ้นไม่ครบด้วยซ้ำ ยังออกไปข้างนอกช่วยข้าเก็บซากเหยื่อมาให้”
หยุนเนี่ยนย่อมไม่มีทางบอกเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมตายไปแล้วครั้งหนึ่ง จึงได้แต่กล่าวอ้อม ๆ ว่าป่วย
ไป๋ซีฟังแล้วก็ยังไม่หายโกรธ
“ถึงอย่างนั้นมันก็แค่ชดใช้ความผิดแทนบิดาของมัน การดูแลหญิงสาวเป็นหน้าที่ตามธรรมชาติของตัวผู้อยู่แล้ว”
หยุนเนี่ยนลอบถอนหายใจในใจ รับมือยากจริง ๆ
ไป๋ซีมีค่านิยมแบบโลกสัตว์อสูรอย่างเต็มเปี่ยม อีกทั้งยังภักดีต่อหญิงสาวอย่างเด็ดขาด จึงไม่มีความเห็นอกเห็นใจต่อเรื่องอื่นเลย
แต่หากวันนี้ไม่ทำให้ไป๋ซีละทิ้งจิตสังหารไปให้สิ้น เขาย่อมหาโอกาสฆ่าเสือขาวน้อยได้อยู่ดี
หยุนเนี่ยนกุมมือไป๋ซีแน่น ไป๋ซีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองนาง
“เนี่ยนเนี่ยน เป็นอะไรไป?”
แววตาของหยุนเนี่ยนจริงจังอย่างยิ่ง
“แต่ไป๋ซี เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่? ลูกน้อยไม่อาจเลือกการเกิดของตนเองได้ มันเองก็ไม่รู้ว่าบิดามารดาของตนจะเป็นคนเช่นไร”
“มั่วหลิงจะทำสิ่งใดก็ไม่เกี่ยวกับมัน อีกทั้งเป็นข้าเองที่ตัดสินใจให้กำเนิดมัน ข้าจะรับผิดชอบมันเอง”