แววตาของหยุนเนี่ยนสว่างวาบ ฟังดูแล้วก็ไม่เลวจริง ๆ
ก่อนหน้านี้นางเคยคิดตอนกลางคืนว่า เหตุใดในหมู่มนุษย์สัตว์จึงมีเพียงหญิงสาวที่ไม่อาจคืนร่างเดิมได้
ดูท่าจะมีตัวผู้บางคนที่กำเนิดมาก็ไม่อาจคืนร่างเดิมเพื่อต่อสู้เช่นกัน เพียงแต่สถานการณ์ของพวกเขาเลวร้ายยิ่งนัก
ในอดีต หากอยู่ในสถานที่ล้าหลังอย่างป่าชางมาง พวกเขาคงถูกธรรมชาติกำจัดไปนานแล้ว ไม่มีทางมีชีวิตรอดได้
แต่ในสถานที่อย่างนครสัตว์ราชัน พวกเขายังพอถูกซื้อขายในฐานะทาส และฝืนมีชีวิตอยู่อย่างอัปยศได้
“เช่นนั้นข้าจะเอาของกลับไปเก็บก่อน แล้วค่อยไปตลาดค้าทาส ซื้อทาสสัตว์กลับมาสักคน”
“ขอบใจที่บอกเรื่องเหล่านี้แก่ข้า”
เหอเจี่ยยังคงเป็นห่วงอยู่บ้าง “ทำได้จริงหรือ? เจ้ายังตั้งครรภ์อยู่ หม้อเหล็กใบนี้หนักไม่น้อย ให้ข้าช่วยยกไปส่งดีหรือไม่?”
ความประทับใจที่หยุนเนี่ยนมีต่อเจ้าตัวผู้กวางขาวตรงหน้าเพิ่มขึ้นหลายส่วน แต่นางยังคงส่ายหน้าปฏิเสธเบา ๆ
“ไม่เป็นไร หม้อเหล็กใบนี้ข้ายังยกไหว เจ้ายังต้องค้าขาย ข้าจะถ่วงเวลาเจ้าได้อย่างไร”
ก่อนหน้านี้ตอนหยุนเนี่ยนใช้ชีวิตเอาตัวรอดกลางป่าในป่ากว้างใหญ่ไพศาล นางยังแบกปลาหนักกว่าร้อยชั่งกลับไปเองได้เลย
นี่ก็แค่กระทะก้นแบนใบเล็ก ๆ ดูท่าหญิงสาวทั่วไปในนครสัตว์ราชันจะได้รับการปรนนิบัติอย่างดีในชีวิตประจำวัน
ดังนั้นตัวผู้ที่นี่จึงติดนิสัยคอยดูแลหญิงสาวกันไปด้วย
นางไม่ใช่คนเรื่องมาก ไม่ชอบสร้างความลำบากให้ผู้อื่น แต่ก็ไม่ใช่คนชอบฝืนกำลังตนเอง
หากเรื่องวันนี้เกินกำลังจริง ๆ นางก็ไม่รังเกียจที่จะให้คนอื่นช่วย
แต่เมื่อยังอยู่ในขอบเขตความสามารถของตน ก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนผู้อื่น