หยุนเนี่ยนผลักประตูเรือนออก แล้วมุ่งหน้าไปตามถนน
ในนครสัตว์ราชันมีร้านขายอาหารอยู่ไม่น้อย ไม่จำเป็นต้องเก็บหาเอาเองเหมือนตอนอยู่ในป่าชางมางอีกแล้ว
หยุนเนี่ยนเดินผ่านหัวมุมถนน ก็เห็นมนุษย์สัตว์ผมสีเทาที่มีหูหมาป่าอยู่บนศีรษะ
บนพื้นหน้าร้านของเขามีหม้อดินใบใหญ่ ภายในกำลังเคี่ยวเนื้อสดจนเดือดปุด ๆ มีฟองผุดขึ้นมา
หยุนเนี่ยนได้กลิ่นน้ำซุปเนื้อแท้ ๆ คล้ายไม่มีส่วนผสมอื่นใด นอกจากเกลือ
เพราะตั้งครรภ์ นางจึงรู้สึกเหม็นคาวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ยกมือปิดปาก คลื่นไส้เล็กน้อย
“ดูท่าข้าคงไม่มีวาสนาได้ลิ้มรสเสียแล้ว...”
หยุนเนี่ยนจำต้องเร่งฝีเท้าไปยังแผงที่อยู่ไกลออกไป ก่อนจะพบร้านขายเนื้อแห้ง
เจ้าของร้านหั่นเนื้อเป็นเส้นยาวสีแดงเข้ม ร้อยไว้กับเชือกฟางแล้วตากจนแห้ง ก่อนนำออกขาย
เนื้อแห้งเช่นนี้หากนำกลับไปหั่นเป็นชิ้นด้วยมีดเล็ก ก็ใส่หม้อต้มเป็นน้ำซุปเนื้อได้ทันที นับว่าสะดวกและเก็บรักษาง่าย
“นี่ไม่ใช่เนื้อหมักเกลือ ผิวไม่มีคราบเกลือ ดูเหมือนแค่เนื้อตากแห้งธรรมดา”
หยุนเนี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในพื้นที่มิติมีเนื้อหมักเกลือที่นางทำไว้ก่อนหน้านี้อยู่แล้ว ส่วนเนื้อแห้งธรรมดาก็ยังมีพอ ไม่จำเป็นต้องซื้อ
นางเดินไปยังแผงที่วางถุงหนังสัตว์ใบเล็กไว้มากมาย เจ้าของร้านเป็นมนุษย์สัตว์เผ่ากระต่าย
หยุนเนี่ยนก้มมอง ภายในถุงหนังที่พับปากไว้มีผลึกเม็ดเล็กสีเหลืองอ่อนปนจุดดำอยู่ประปราย
“นี่คือเกลือหรือ?”
มนุษย์สัตว์เผ่ากระต่ายมั่นใจในสินค้าของตนไม่น้อย จึงพยักหน้า
“เกลือพวกนี้เก็บมาจากแถบชายฝั่ง ของแท้แน่นอน ตัวผู้ไม่กินเกลือก็ยังดื่มเลือดกินเนื้อได้ แต่หญิงสาวไม่กินเกลือจะล้มป่วย”