หยุนเนี่ยนยกมือเช็ดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริงอย่างเงียบ ๆ
รูปร่างหน้าตาของเจ้าของร่างเดิมไม่ได้งดงามนัก อีกทั้งยังผอมบางมาตั้งแต่เกิด ไม่ตรงกับความงามในสายตาของคนที่ชื่นชอบสตรีมีเนื้อมีหนังและให้กำเนิดบุตรง่าย
ในโลกของสัตว์อสูร นางไม่เคยถูกตัวผู้มากมายไล่ตามอย่างกระตือรือร้นถึงเพียงนี้มาก่อน แม้ตัวนางเองจะไม่ต้องการก็ตาม
แต่สถานการณ์เช่นวันนี้ นางไม่เคยพบเห็นมาก่อนจริง ๆ
ข้ายังชอบตัวผู้ที่เรียบร้อยมากกว่า ไม่ชอบพวกเจ้าชู้เกี้ยวพาราสีแบบนั้น...
หยุนเนี่ยนคิดในใจ
เด็กหนุ่มเผ่ากระต่ายหูตกเห็นหยุนเนี่ยนเดินผ่านข้างกายไปโดยไม่ลังเล หูที่ห้อยตกอยู่แล้วตามธรรมชาติของเขายิ่งลู่ต่ำลงกว่าเดิม
ในดวงตาสีชมพูมีแต่ความผิดหวังที่ปิดบังไม่มิด เขากอดเข่าทั้งสองข้างที่มีเลือดไหล แล้วหดตัวกลับเข้าไปในมุมกรงอย่างเงียบงัน
ส่วนสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ ที่ยื่นมือออกมาหมายจะคว้าหยุนเนี่ยนไว้ ล้วนถูกผู้ดูแลขวางทางเอาไว้
ผู้ดูแลทำหน้าบึ้งตึง ยกมือฟาดแส้ลงบนมือที่ไม่อยู่นิ่งเหล่านั้น หยุนเนี่ยนได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของพวกเขาอย่างชัดเจน
“อย่ามาร้องโวยวายอยู่ตรงนี้ รอให้แขกผู้มีเกียรติเลือกพวกเจ้าเสียก่อน! เป็นสินค้า ก็ต้องรู้จักวางตัวให้เหมือนสินค้า เข้าใจหรือไม่?”
“มิน่าถึงเป็นตัวผู้ที่ถูกสาป สภาพเช่นนี้...”
หยุนเนี่ยนไม่ถูกใจตัวผู้ที่อยู่ด้านนอกเหล่านี้ ยิ่งเดินลึกเข้าไป พื้นที่ก็ยิ่งมืดลง ส่วนตัวผู้ก็ยิ่งเงียบงัน
พวกเขาส่วนใหญ่เพียงเหลือบมองนางอย่างหวาดกลัว บางคนถึงกับไม่ยอมเงยหน้ามองด้วยซ้ำ
พวกเขาขดตัวอยู่ในกรง ใบหน้าสกปรกมอมแมม ดวงตาเต็มไปด้วยความด้านชาไร้ชีวิตชีวา