บทที่ 87 เขาไม่คู่ควรกับหยุนเนี่ยน! หยุนเนี่ยนสงบนิ่งดุจสายน้ำไร้คลื่น นางไม่ได้หวาดกลัวเด็กหนุ่มจิ้งจอกแดงผู้นี้
อีกฝ่ายไม่มีพลังพิเศษ ทั้งยังแปลงร่างเป็นสัตว์ไม่ได้ แต่นางมีทวนไว้ป้องกันตัว ย่อมปราบเขาได้
“ไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้”
หยุนเนี่ยนปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เมื่อผู้ดูแลเสนอให้นางเปลี่ยนไปเลือกสัตว์อสูรที่ว่าง่ายกว่านี้
เฟิงหนิงก้มตาลง จนมองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร
หลังออกจากตลาดทาสสัตว์อสูร เฟิงหนิงก็เดินตามหลังนางเงียบ ๆ ราวกับเงาที่ไม่ยอมจากไป
หยุนเนี่ยนพลันยิ้มแล้วหันไปมองเขา “บาดแผลบนใบหน้าของเจ้า ข้าช่วยรักษาให้หายได้ รับรองว่าจะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้”
“อีกอย่าง ที่ข้าไม่ต่อราคา ก็เพราะเห็นว่าเจ้าคู่ควรกับราคานั้น”
แววตาของเฟิงหนิงฉายทั้งความตกตะลึงและคลางแคลง ฝีเท้าของเขาหยุดชะงักกะทันหัน
ที่ผ่านมาเขาไม่เคยพูดคุยกับหญิงสาวเช่นนี้มาก่อน และไม่เคยมีหญิงสาวคนใดเผยรอยยิ้มอ่อนโยนให้เขาเช่นนี้
ส่วนใหญ่แล้ว เมื่อหญิงสาวได้ยินว่าเขาเป็นตัวผู้ต้องคำสาป สิ่งที่มีให้ก็มีเพียงความดูแคลนและเหยียดหยาม
ความสงสัยและความไม่มั่นใจผุดขึ้นในใจ หรืออาจมีความตื่นเต้นบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันรู้สึกตัว
“เจ้ารักษาแผลบนหน้าข้าให้หายได้จริงหรือ?”
อาจเป็นเพราะไม่ได้ดื่มน้ำอย่างเหมาะสม เสียงของสัตว์อสูรหนุ่มจึงแหบพร่าเล็กน้อย แฝงความไม่เชื่อใจอยู่ด้วย
หยุนเนี่ยนพยักหน้า ก่อนจูงโซ่ที่เชื่อมกับปลอกคอรอบคอเขา แล้วพาเดินไปทางเมืองชั้นใน
ตลอดทาง เฟิงหนิงไม่ได้คิดจะสะบัดหนี ไม่รู้ว่าเพราะยอมสงบลงแล้ว หรือหวังว่าหยุนเนี่ยนจะรักษาใบหน้าของตนได้จริง ๆ