หยุนเนี่ยนรู้สึกจนใจ ไม่รู้ว่าเสือตัวเหม็นนี่กำลังเพี้ยนอะไรอีก
อากาศร้อนขนาดนี้ ยังจะมาถามว่าหน้าหนาวหนาวหรือไม่หนาวอีก
หยุนเนี่ยนไม่สนใจมั่วหลิงเจ้าคนบ้าต่อแล้ว พาไป๋ซีกลับถ้ำไปทันที
เมื่อกลับถึงถ้ำ ไป๋ซียังคงหวาดผวาไม่หาย กำชับอย่างละเอียดว่า “เนี่ยนเนี่ยน คราวหน้าถ้าเจ้าไปที่ไกล ๆ ต้องไปกับข้าด้วยนะ”
“ใครจะรู้ว่าเสือตัวเหม็นนั่นจะกลับมาตามตอแยเจ้าอีกหรือเปล่า”
“ได้ ข้ารู้แล้ว”
หยุนเนี่ยนพยักหน้า พลางนึกถึงแผนสร้างบ้านไผ่ของตนขึ้นมาอีกครั้ง
หากอยากสร้างบ้านไผ่ อย่างแรกก็ต้องตัดไผ่ ซึ่งจำเป็นต้องมีมีดฟันฟืนดี ๆ สักเล่ม
นางเปิดร้านค้าในระบบอย่างคล่องแคล่ว แล้วพบว่าการแลกมีดฟันฟืนหนึ่งเล่มต้องใช้ 75 แต้ม
“แลกเถอะ…คงไม่ถึงกับต้องเริ่มจากขุดแร่และถลุงเหล็กเองหรอกนะ แค่หาแร่เหล็กก็ใช้เวลานานแล้ว”
หลังแลกมีดฟันฟืนแล้ว แต้มในบัญชีของนางก็เหลือเพียง 221 แต้ม
หลายวันนี้ นางกับไป๋ซีช่วยกันตัดไผ่ แล้วนำไผ่ที่ตัดได้มาเรียงให้เป็นระเบียบ ก่อนมัดเป็นมัดด้วยเชือกหญ้า
นางใช้จอบขุดฐานรากให้ลึกพอ ประมาณสามสิบกว่าเซนติเมตร แล้วปักเสา จากนั้นแต่งปลายข้อไผ่ให้เป็นทรงนูนเฉียง เหลือปลายแหลมยาวไว้ เพื่อให้วางลำไผ่ในแนวขวางได้สะดวก
จากนั้นนางก็ใช้ 20 แต้มในร้านค้าในระบบแลกลวดเหล็กมามัดโครงสร้างส่วนบนและส่วนล่างเข้าด้วยกัน
ถึงตรงนี้ แต้มในบัญชีของนางก็เหลือเพียง 201 แต้ม
เมื่อทำมาถึงขั้นนี้ หยุนเนี่ยนก็อดบ่นไม่ได้
“แต้มที่ต้องใช้ สุดท้ายก็ประหยัดไม่ได้จริง ๆ”
“แรกทีเดียวข้าคิดจะใช้เชือกหญ้าแทน แต่ขั้นตอนนี้ใช้ได้แค่ลวดเหล็กเท่านั้น ถ้าเป็นส่วนที่เห็นได้ในชีวิตประจำวัน ใช้เชือกหญ้าก็พอไหว แค่ต้องคอยบำรุงรักษาเป็นระยะ”