รุ่งขึ้น แม้จะยุ่งวุ่นวายมาทั้งคืน ไป๋ซีก็ยังออกไปล่าเหยื่อตามความเคยชิน
“เนี่ยนเนี่ยนก็เหนื่อยเหมือนกัน นางควรกินให้มากหน่อย บำรุงให้มีเนื้อมีหนัง ร่างกายแข็งแรงแล้วถึงจะให้กำเนิดลูกน้อยได้”
แสงแดดยามเที่ยงแผดจ้า หยุนเนี่ยนรู้สึกหิวขึ้นมา จึงยอมลุกออกจากบ้านไผ่เสียที
“ไป๋ซียังไม่กลับมาอีกหรือ? เช่นนั้นก็ไม่มีใครทำอาหารให้ข้าสินะ?”
“ช่างเถอะ ข้าย่างมันเทศกินเองก็แล้วกัน”
หยุนเนี่ยนเขี่ยมันเทศเข้าไปในกองไฟอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานมันเทศก็สุกส่งกลิ่นหอมฟุ้ง
“กลิ่นอะไรหอมขนาดนี้?”
“ไม่รู้สิ ข้าไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนเลย”
เสียงของหญิงสาวแปลกหน้าสองคนดังขึ้น ทั้งคู่ค่อย ๆ เดินเข้ามาทางนี้อย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นใบหน้าของทั้งสองอยู่ตรงหน้า หยุนเนี่ยนก็จำพวกนางได้จากความทรงจำในอดีตของเจ้าของร่างเดิม
ปกติจั๋วหม่าสนิทสนมกับหลีเหยาเหยาเป็นอย่างมาก ทั้งยังชอบเอาเปรียบผู้อื่น
ส่วนนาถาปฏิบัติต่อผู้คนอย่างอ่อนโยน นับว่าคบหาด้วยได้ง่ายกว่า
ทั้งสองเป็นหญิงสาวแห่งเผ่าเสือดำ พาลูกน้อยออกมาเดินเล่น และบังเอิญถูกกลิ่นหอมของมันเทศย่างดึงดูดมาที่นี่
จั๋วหม่าก็คาดไม่ถึงว่า คนที่ทำให้เกิดกลิ่นหอมนั้นจะเป็นหยุนเนี่ยน หญิงสาวใจร้ายที่ถูกขับออกจากเผ่า
สายตาของนางเลื่อนไปหยุดอยู่ที่บ้านไผ่หลังเล็กแสนประณีตซึ่งอยู่ข้าง ๆ ความอิจฉาพลันเพิ่มขึ้นในใจอีกหลายส่วน
หยุนเนี่ยนเป็นเพียงหญิงสาวที่ถูกขับออกจากเผ่า นางมีสิทธิ์อะไรถึงได้ใช้ชีวิตดีเช่นนี้ แถมยังได้อยู่ในถ้ำที่ดีขนาดนี้อีก?
ลูกน้อยเสือดำตัวเล็กที่อยู่ข้างกายจั๋วหม่าทนไม่ไหวมานานแล้ว