ถูกบีบจนถึงขั้นนี้ หยุนเนี่ยนไม่มีทางเลือก จำต้องลุกขึ้นยืนจากกอหญ้า
นางก้มหน้ายืนนิ่ง
ท่าทางดูเหมือนไม่ได้ตั้งตัว แต่จริง ๆ แล้วมืออยู่ที่ด้ามมีดแล่กระดูก พร้อมชักออกมาป้องกันตัวได้ในพริบตา
หลีเหยาเหยาเห็นหยุนเนี่ยน ไม่มีความรู้สึกอับอายแม้แต่น้อยที่ไปยั่วผู้มีเจ้าของ กลับชี้หน้านางด่าทอว่า
"แกซ่อนอยู่ในกอหญ้าทำไม ตั้งใจแอบฟังข้ากับพี่มั่วหลิงคุยกันหรือว่าไง โอ้ ข้ารู้แล้ว!
แกต้องกำลังทำเรื่องชั่ว ๆ อะไรอีกแน่ ๆ!
พี่มั่วหลิง แม่นางคนนี้ทำกับเจ้าได้ถึงเพียงนี้ ไม่เหมือนข้าที่ทำได้แค่ห่วงใยพี่เท่านั้น!"
หยุนเนี่ยน: ???
แม้นางจะไม่ชอบหน้ามั่วหลิงนัก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะมาแย่งของของนางได้
ยังมาอวดดีต่อหน้านางอีก! หยุนเนี่ยนสีหน้าเรียบเฉยเดินเข้าไปหา ยกมือขึ้นสูงแล้วฟาดใส่หลีเหยาเหยา "เพี๊ยะ!"
ฝ่ามือหนึ่งเต็ม ๆ ทำให้ใบหน้านางหันเฉออกไปอย่างจัง
น้ำตาคลอหน่วยในดวงตาหลีเหยาเหยาทันที นางเอามือกอดแก้มไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
มั่วหลิงนิ่งมองภาพตรงหน้านี้ ดวงตาหม่นลงอย่างบอกไม่ถูก
"หยุนเนี่ยน แกเป็นตัวอะไรกัน กล้าดียังไงมาตีข้า?"
หลีเหยาเหยาโถมเข้าหาเพื่อจะฉีกกระชากหยุนเนี่ยน แต่กลับถูกหยุนเนี่ยนหลบหลีกไปได้อย่างคล่องแคล่ว
หยุนเนี่ยนจับจังหวะได้ คว้าไหล่หลีเหยาเหยา กระชากแขนทั้งสองข้างไขว้ไปด้านหลังแล้วกดลงกับพื้น
มั่วหลิงที่อยู่ด้านข้างแววตาเผยความประหลาดใจ
หยุนเนี่ยนไม่มีเวลาสนใจเขา จ้องหลีเหยาเหยาที่อยู่บนพื้นแล้วพูดไม่หยุด
"หลีเหยาเหยา ข้าเป็นนางด้อยค่า แล้วแกที่แม้แต่นางด้อยค่ายังสู้ไม่ได้ แกเป็นอะไร? นางขยะงั้นหรือ?"
"แค่พูดกับมั่วหลิงไม่กี่คำก็ฝันไปแล้วหรือไง? ข้ายังไม่ตาย รีบไปให้พ้น ๆ ไปเลย!"
คำพูดของหยุนเนี่ยนทำให้ดวงตามั่วหลิงขยับเล็กน้อย
แต่แล้วเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน สายตากลับมาเย็นชาเฉกเช่นบึงน้ำแข็ง
"แก! แก!"
หลีเหยาเหยาแทบจะพังทลาย สู้ทางคำพูดก็ไม่ได้ สู้ทางกำลังก็ไม่ได้ หยุนเนี่ยนนางด้อยค่าคนนี้ไปแข็งแกร่งตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
"แกแค่บังเอิญชนะข้าเท่านั้น ใครจะไปไม่รู้ว่าแกมีร่างกายแย่ที่สุด ให้กำเนิดลูกไม่กี่ครอกก็ตาย! ลูกแต่ละครอกก็ได้แค่ตัวเดียว แกต่างหากที่เป็นตัวขยะ!"
ช่วงที่ผ่านมาหลีเหยาเหยาเพิ่งให้กำเนิดลูกเสือครอกหนึ่งกับสามีสัตว์ของนาง ได้ลูกเสือดำทั้งสิ้นหกตัว ถูกคนอื่นในเผ่าชมเชยไปทั่ว
ในโลกของสัตว์อสูร ความสามารถในการให้กำเนิดนั้นผูกพันโดยตรงกับความสามารถของนางอสูร
นางดูถูกหยุนเนี่ยนที่ออกลูกทีละตัวมาตลอด
หยุนเนี่ยนยักไหล่
"ได้ ๆ ๆ ขอให้แกมีลูกทีละ 180 ตัวเลยแล้วกัน!"
พูดจบนางก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
"หยุนเนี่ยนแกจะไปที่ไหน?"
มั่วหลิงที่ปกติเงียบขรึมอยู่เสมอ กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาในทันใด
"แกคิดจะเลี้ยงเจ้าลูกนอกคอกนั่นด้วยตัวเองงั้นหรือ? กับเนื้อกระต่ายในตะกร้าแค่นี้หรือไง?"
"ลูกเสือเผ่าเสือกินเยอะอยู่แล้ว ปริมาณอาหารของมันจะมากขึ้นเรื่อย ๆ แกจะเลี้ยงมันไหวได้อย่างไร?"
"ดูแลตัวเองให้ดีเถอะ เรื่องของข้าไม่ต้องมาเกี่ยวข้อง"
หยุนเนี่ยนหันกลับมามองมั่วหลิงตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหัวเราะเย็นชา
ในดวงตามั่วหลิงราวกับมีไฟโกรธเกรี้ยวกราดซ่อนอยู่ มือทั้งสองข้างกำแน่นเป็นหมัด ข้อนิ้วขาวขึ้นจนเห็นกระดูก
นางยอมเป็นเช่นนี้ ยังไม่ยอมกลับมาอยู่ข้างเขา ง้องอนขอโทษสักคำงั้นหรือ?
ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาสำรวจรอบ ๆ อยู่ตลอด ไม่พบกลิ่นอายของเสือขาวเพศผู้แม้แต่น้อย
หมายความว่า เสือขาวเพศผู้ที่แอบสวาทกับนาง ได้ทิ้งนางไปอย่างสิ้นเชิง ไม่แม้แต่จะแวะกลับมาดูหยุนเนี่ยนและลูกน้อยเลย
เสือเพศผู้แบบนี้ นางยังจะชอบอีกหรือ? ตอนแรกชัดๆ ว่าหยุนเนี่ยนเป็นฝ่ายยัดเยียดผลไม้ต้องห้ามให้เขากิน แล้วไงนางถึงไม่เอาเขาอีก?
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกเสือขาวที่มีปีกประหลาด ๆ คนที่ควรจะเศร้าใจก็เป็นเขาสินะ?
ทำไมหยุนเนี่ยนกลับดูน้อยใจไปได้? มั่วหลิงเผลอยื่นมือไปขวางหยุนเนี่ยนไว้
"แกแน่ใจหรือว่าไม่ต้องการข้าแล้ว?"
หยุนเนี่ยนมองเขาอย่างประหลาดใจ
"เจ้าไม่ได้พูดหรือไงว่านั่นไม่ใช่ลูกของเจ้า งั้นมันก็เป็นของข้าคนเดียว"
"ข้าเลี้ยงลูกของข้าเองมันผิดตรงไหน? เจ้าก็ไม่ใช่อาพ่อของมัน อย่ามายุ่งกับข้า!"
คำพูดชุดนี้เสียดแทงหัวใจอย่างเหลือเกิน
ดวงตามั่วหลิงแดงก่ำด้วยความโกรธ หันไปตะคอกหลีเหยาเหยาที่อยู่ด้านข้างทันที
"เราไปกันเถอะ! ไม่ต้องไปยุ่งกับนางอีกต่อไป!" ทั้งสองคนเดินไปคนละทาง มุ่งหน้ากลับเผ่าเสือดำ
หยุนเนี่ยนอดขบฟันไม่ได้ "เชอะ ๆ ๆ ว่าไงนะ ไม่ยุ่งอีกแล้ว ราวกับว่าเจ้าเคยยุ่งอะไรกับข้ามาก่อนงั้นแหละ"
เมื่อคนน่ารำคาญจากไป หยุนเนี่ยนก็ฮัมเพลงเบา ๆ เดินมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่ลูกเสือขาวอยู่
นางเก็บกวาดซากศพเน่าเหม็นทั้งหมดในถ้ำออกไปเรียบร้อยแล้ว แม้ตอนนี้จะยังมีกลิ่นแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าตอนเช้ามากมายนัก
ลูกเสือขาวได้กลิ่นคาวเลือดของเนื้อ มันตั้งหูแบนเป็นรูปเครื่องบินทันที น้ำลายไหลออกมาด้วยความอยากอาหาร
"อาพ่อ มีเนื้อให้กินด้วย!"
หยุนเนี่ยนทำได้แค่ยื่นมือก้มหัวเล็ก ๆ ของเสือขาวที่พยายามจะยื่นเข้าไปในตะกร้าออกมา
"ลูก รออาพ่อทำให้สุกก่อนนะ"
หยุนเนี่ยนเคยเป็นแฟนพันธุ์แท้รายการสารคดีสัตว์โลก นางจำได้ไม่ลืมว่า ในบางตอน หมีสีน้ำตาลป่ามีเส้นสีขาวเป็นสายยาวห้อยออกมาจากก้นของมัน
ที่แท้ก็เพราะพยาธิตัวตืดที่อาศัยอยู่ในท้องไส้มันเต็มไปหมดแล้ว! "เนื้อสุก?"
ลูกเสือขาวเอียงคอเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "สุก"
เพราะตั้งแต่เกิดมา มันก็ได้กินแต่นมของอาพ่อ ต่อมาปริมาณน้ำนมของอาพ่อก็น้อยลงไปเรื่อย ๆ เลยต้องกินซากสัตว์เป็นอาหาร "
ใช่แล้ว เนื้อสุกนะ รออาพ่อทำให้ลูกก่อน"
หยุนเนี่ยนเพิ่งจะตอบตกลง ก็คิดขึ้นมาได้ว่านางไม่มีแหล่งไฟและไม่มีภาชนะสำหรับประกอบอาหาร!