มันฝรั่งบนแผ่นหินส่งเสียงฉ่าดัง หยุนเนี่ยนกำลังยุ่งอยู่กับการโรยเครื่องปรุงย่าง ทันใดนั้นก็เห็นชาวเผ่านกภูเขากลุ่มหนึ่งเดินตรงมาหานาง
พวกเขามองมันฝรั่งย่างของนางพลางกลืนน้ำลาย อู๋ซัวเป็นคนเดียวที่ยังพอสงบ สีหน้าไม่เปลี่ยนไปมากนัก
หยุนเนี่ยนแปลกใจเล็กน้อย “พวกเจ้ามีธุระอะไรกับข้าอีกหรือ”
เฟิงฉู่เป็นคนแรกที่เข้ามาใกล้ สายตาจับจ้องมันฝรั่งย่างบนแผ่นหิน แววตาเต็มไปด้วยความแปลกใหม่
“นี่คือผลไม้อะไรหรือ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนเลย หอมเหลือเกิน!”
หยุนเนี่ยนพลันเข้าใจ พวกเขาเป็นเผ่านกภูเขา จัดเป็นนกขนาดเล็ก ปกติคงกินผลไม้มากกว่า และกินเนื้อสัตว์น้อยกว่า
ดังนั้นมันฝรั่งย่างของนางจึงบังเอิญถูกปากพวกเขา แถมยังดึงดูดให้เดินมาหาถึงที่
“นี่คือมันฝรั่งย่าง เป็นอาหารที่ข้านำมาจากบ้านเกิด”
เฟิงฉู่มีแววสงสัยในดวงตา แม้เขาจะไม่เคยออกจากเกาะลอยหมอก แต่ก็ไม่เคยได้ยินผู้ใหญ่คนไหนพูดถึงผลไม้ชนิดนี้
“มันฝรั่งย่างหรือ”
หยุนเนี่ยนไม่อธิบายมาก ใช้ไม้เสียบมันฝรั่งย่างชิ้นหนึ่งที่ยังร้อนกรุ่น แล้วยื่นให้เขาโดยตรง
“เจ้าลองชิมดูได้ แต่ตอนนี้ยังร้อนอยู่”
เฟิงฉู่รับมันฝรั่งย่างไปอย่างตื่นเต้นระคนประหม่า เขาเป่าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะยัดมันเข้าปากทั้งชิ้น
“กรุบ ๆ! ไม่หวาน แต่เนื้อนุ่ม หอมมาก!”
หยุนเนี่ยนยิ้มกล่าว “มันฝรั่งเป็นพืชผลที่ทนแล้งได้ดี พวกเจ้าปลูกไว้ได้ ต่อไปก็ไม่ต้องออกไปเก็บผลไม้ตามที่ต่าง ๆ”
อู๋ซัวไม่ค่อยเข้าใจ “ปลูกไว้หรือ”
หยุนเนี่ยนครุ่นคิด วิถีชีวิตบนเกาะลอยหมอกคงยังไม่เข้าสู่สังคมเกษตรกรรม สัตว์อสูรส่วนใหญ่คุ้นชินกับการเก็บของป่าและล่าสัตว์