“ใช่ ข้าเคยเป็นหมอผีประจำเผ่าในเผ่าเดิมของข้า!”
หยุนเนี่ยนยังคงสวมเสื้อกั๊กได้อย่างคล่องแคล่วเช่นเคย
อย่างไรเสีย ระดับการแพทย์ของโลกสัตว์อสูรก็ล้าหลัง พวกที่เรียกตัวเองว่าหมอผีประจำเผ่าเหล่านั้นรู้จักเพียงสมุนไพรพื้น ๆ ไม่กี่ชนิด ไม่รู้เรื่องการฆ่าเชื้ออะไรเลย
นางมีทั้งระบบเป็นตัวช่วยและความรู้มากมาย ฝีมือการรักษาย่อมเหนือกว่าหมอผีประจำเผ่าในโลกสัตว์อสูรอย่างขาดลอย
ชื่อเสียงเช่นนี้ นางรับไว้ได้เต็มที่!
ดวงตาของอู๋ซัวเป็นประกาย แต่เห็นได้ชัดว่ายังไม่ค่อยเชื่อ ทว่าในสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็ทำได้เพียงลองรักษาดู แม้จะเป็นม้าที่ใกล้ตายก็ยังต้องลองรักษา
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ตามพวกเรากลับเผ่าไปก่อน เพียงแต่เผ่าของเราอยู่ไกลจากที่นี่มาก ต้องให้ตัวผู้สักคนอุ้มเจ้าบินกลับไป”
อู๋ซัวกวาดตามองเหล่าตัวผู้ที่เดินทางมาด้วยกัน พวกเขาส่วนใหญ่มีคู่แล้ว ส่วนบางคนก็วางท่าราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตน
เฟิงฉู่หน้าแดง เดินออกมาเอง “ประมุขเผ่า ข้า... ข้าเต็มใจ...”
ชั่วขณะนั้นหยุนเนี่ยนเกือบเห็นภาพบ่าวสาวในงานแต่ง เจ้าบ่าวหนุ่มกล่าวคำว่า ‘ข้ายินดี’ ต่อเจ้าสาวด้วยท่าทีเขินอาย
อะไรกันนี่? แค่อุ้มนางบินไปเท่านั้นเอง หน้าแดงเป็นกาน้ำชาฟองฟู่ไปได้อย่างไร?
อู๋ซัวพยักหน้า หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่ยอมให้ตัวผู้ที่ยังไม่มีคู่ในเผ่าเข้าใกล้หญิงสาวจากเผ่าอื่นเป็นแน่
แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่ปกติ เวลารอใครไม่ได้ จึงไม่มีเวลามากังวลเรื่องเหล่านั้น
เฟิงฉู่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วอุ้มหยุนเนี่ยนขึ้นมา
“หญิงสาวตัวน้อย เจ้าอย่าตื่นเต้นไป ข้า... ข้าจะบินให้มั่นคงที่สุด เจ้ากอดข้าไว้แน่น ๆ ได้”
หยุนเนี่ยนไม่รู้จะพูดอะไรดี ไม่ว่าจะมองอย่างไร คนที่ตื่นเต้นกว่าน่าจะเป็นเขามากกว่ากระมัง?