ไป๋ซีก็แค่อยากใกล้ชิดกับนางให้มากขึ้นเท่านั้น
ช่างเป็นงูที่ติดคนเสียจริง
นางได้แต่เอ่ยอย่างจนใจว่า “พอแล้ว พอแล้ว หากช้ากว่านี้แผลก็จะสมานแล้ว เจ้ายังจะให้ข้าดูอะไรอีก”
“แผลเล็กน้อยแค่นี้ปล่อยไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ที่บ้านก็ยังไม่มียาสมุนไพร
ประเดี๋ยวพวกเราไปเก็บสมุนไพรด้วยกัน แล้วนำมาตากแห้งเก็บไว้ใช้ภายหน้า”
หยุนเนี่ยนรู้สึกปวดหน่วง ๆ ที่ท้องน้อย คล้ายเป็นสัญญาณเตือนว่าประจำเดือนกำลังจะมา เหมือนตอนก่อนข้ามมิติมา
สัตว์อสูรก็มีประจำเดือนด้วยหรือ?
นางคิดไม่ตก แต่ตอนนี้การเก็บสมุนไพรห้ามเลือดสำคัญกว่า
หยุนเนี่ยนนึกถึงพืชชนิดหนึ่งที่เคยเห็นแถวหาดริมแม่น้ำ มีชื่อว่าปอทะเลเพลิง
ละอองเกสรของปอทะเลเพลิงเรียกว่าพูหวง เป็นสมุนไพรสำคัญชนิดหนึ่ง
มันใช้ห้ามเลือดได้ เก็บใส่หม้อดินเผาไว้ก่อน พอถึงคราวจำเป็นก็นำมาพอกแผลได้เลย
แววตาของไป๋ซีเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ปิดไม่มิด
“เนี่ยนเนี่ยน เจ้ารู้จักสมุนไพรด้วยหรือ? นี่มิใช่สิ่งที่มีเพียงหมอผีประจำเผ่าเท่านั้นที่รู้หรอกหรือ?”
“อืม ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยเรียนมาบ้างเล็กน้อย”
หยุนเนี่ยนพูดกลบเกลื่อนไปเรื่อยเพื่อให้รอดตัว
ไป๋ซีไม่ใช่คนของเผ่าเสือดำ เรื่องนี้จึงผ่านไปได้ง่ายดาย
แววตาของไป๋ซีสว่างวาบ ความรักที่มีต่อหยุนเนี่ยนยิ่งลึกซึ้งขึ้น
หญิงสาวที่ทั้งนิสัยดีและมีความสามารถเช่นนี้ เหตุใดเขาถึงโชคดีได้ขนาดนี้นะ?
เขาเอ่ยชมจากใจจริงว่า
“เนี่ยนเนี่ยนของข้าเก่งจริง ๆ ไม่เพียงล่าสัตว์เป็น ยังรู้จักสมุนไพรอีกด้วย...”
ไป๋ซีช่วยหยุนเนี่ยนแบกตะกร้าอย่างคล่องแคล่ว ส่วนนางก็วางหม้อดินเผาเพิ่มเข้าไปอีกใบ
“เจ้าตัวน้อย อยู่บ้านดี ๆ อย่าวิ่งเล่นไปทั่ว และอย่าพุ่งจับนกด้วย แม่ออกไปข้างนอกเดี๋ยวเดียว”
ก่อนออกเดินทาง หยุนเนี่ยนกำชับเสือขาวน้อยแล้วจึงมุ่งหน้าเข้าป่าลึกไปพร้อมกับไป๋ซี